zondag 8 juli 2018

Heel Nederland Zoemt en andere mooie plaatjes

Ik ging vanmorgen even aan de wandel. EIgenlijk wilde ik geen foto's maken maar ach... niks mis met een rondje plaatjes kijken.. toch?





















zaterdag 7 juli 2018

Komt verstand met de jaren?



Ooit was ik een fietser van wereldformaat. Ik zeg bewust fietser want hoewel ik een racefiets had genaamd Sebastiaan (maar hij luisterde ook wanneer je Basje tegen hem zei) ben ik nooit een wielrenster geweest. Ik fietste lang en hard, maar nooit in zo'n spandex apenpakje. Met het verstrijken der jaren werd mijn fiets lust steeds minder. Iets met niemand hebben om mee te gaan fietsen en het heuvelachtige landschap rondom Sittard en zuidelijker motiveerde ook niet echt. Tenminste, mij niet. Met de komst van Zoon werd de fiets voor een paar jaar in ere hersteld. Ik heb wat kilometertjes, met Zoon als vliegenvanger voorop, door het Noord-Limburgse landschap afgelegd. 

Toen kreeg ik problemen met mijn bewegingsapparaat en bleek met name fietsen een crime. Al lopend omvallen is nu eenmaal minder pijnlijk dan al fietsend omvallen. Ik fietste alleen nog op de goede dagen wanneer het weer perfect was. Te weinig dus om mijn fietsconditie vast te houden, laat staan weer op te bouwen. Bovendien heb ik één probleem: Ik wil altijd de Tour de France winnen en gebruik altijd de hoogste versnelling. Leuk als je conditie hebt, een ramp wanneer de fietsconditie afwezig is.


In het jaar van de verhuizing naar Venlo kocht ik een zogenaamde stadsfiets en nam mij voor weer eens wat vaker te gaan fietsen. Om heel eerlijk te zijn, het kwam er niet van. Alleen in de periode dat Tegelen mijn werklocatie was is de fiets uit de schuur gekomen. Maar na een keer of tien meer dood dan levend die schamele 4,5 kilometer enkele reis afgelegd te hebben kwam het roze monster de schuur niet meer uit. Ik vermoed zomaar dat vriendin Q, die de fiets een paar maanden heeft geleend, er in die maanden meer kilometers mee heeft afgelegd dan ik in de overige acht jaar.

Met de grote verandering die er voor de deur staat had ik bedacht om, vanuit kostenbesparende overwegingen, de fiets weer van stal te halen. Goedkoop boodschappen (proberen te) doen is leuk, maar als je dan ook nog eens geen benzine verspild is dat nog leuker. Ik heb er sinds dat idee al twee ritjes op zitten. Gisteren eentje van een kilometer of vijf (met een wandeling en fotoshoot van de omgeving als onderbreking); vandaag eentje van een kilometer of negen. Ik ben in Tegelen de boodschappen gaan doen. De tocht van vandaag heeft mij een ding geleerd: Mijn conditie is een stuk beter dan een jaartje of vijf, zes geleden. Het was, ondanks tweemaal tegenwind, een makkie. Maar dat kan ook komen doordat ik nu fiets in plaats van probeer te racen en van die hoge, zware versnelling afblijf. Zou verstand dan toch met de jaren komen?

(Als toegift wat plaatjes van de fotoshoot (ten behoeve van een nieuwe header voor mijn website Sheschanginglanes.com)











donderdag 5 juli 2018

Glutenvrij brood met een extraatje

Ik ben zo onderhand aardig gewend aan glutenvrij eten. Vanaf het begin heb ik er voor gekozen zo veel mogelijk van nature glutenvrije producten te eten. Niet omdat ik nu zo'n purist ben; ik vind de meeste glutenvrije-glutenvol-vervangende-producten gewoon niet zo lekker.

Er zijn een paar vervangers waar ik wel met enige regelmaat naar grijp. Frikandellen,  bitterballen en brood. Over die eerste twee wil ik het nu niet hebben. Ik weet dat de versie die ik eet slechts vaag op de glutenvolle versie lijken, maar die van Consenza smaken niet slecht ... Of ik ben aan de smaak gewend.

Maar het brood...  Ik blijf dat missen. Het brood van Consenza vind ik nergens naar smaken. Het brood van Schär is niet onaardig maar wanneer ik daar een paar dagen achter elkaar van heb gegeten heb ik altijd het idee dat ik van binnenuit begin te gisten met als gevolg dat ik weer even helemaal van het brood af ben. 

Ongeveer een week na mijn laatste snee mik begin ik dan te dromen over boterhammen met kaas. Meestal kan ik mijn droom een week negeren maar dan ga ik overstag en koop toch weer een Schär brood. Toen las ik bij een glutenvrij-blog-maatje dat de receptuur van het glutenvrije AH-brood enorm was verbeterd. Ik ging er voor.

Eerlijk is eerlijk: Het ziet er uit als brood, het smaakt als brood, het heeft het formaat van brood. Het is brood! Twee weken lang vlogen het brood en de kaas er doorheen. Ik was helemaal blij. Tot vandaag.

Tussen de middag ging ik met de collega's wandelen. Ik zette mijn zonnebril op, pakte een boterham en beet er in. Door mijn getinte glazen zag het brood er wat ... euh... vaag uit. Ik deed mijn zonnebril af, bekeek al kauwend de boterham eens goed en realiseerde mij, 'dat groenige tintje lijkt mij niet echt gezond. '  Er groeide nog net geen haren uit mijn boterham. Ik ging nog net niet over mijn nek maar trok wel even een sprintje richting vuilnisbak.

Enfin. Ik heb besloten dat ik dit brood (nee, niet die beschimmelde boterhammen) gewoon blijf kopen. Ik moet het alleen of in de diepvriezer bewaren, of sneller opeten. 

En nee... Ik heb er geen last van gehad. Zolang er geen gluten in zitten kunnen mijn maag en darmen heel wat hebben. Ik heb alleen wat moeite het beeld van brood met een scheiding van mijn netvlies te krijgen. ;-)