donderdag 26 april 2018

Schapenblij...

'8300 stappen', zei ik na de middagwandeling tegen collega. 'Ik verzet vandaag geen stap meer'. Een prachtig voornemen, zeker gezien de buien die aan het einde van de dag vielen. Alleen was ik even vergeten dat ik nog naar de stad moest voor lenzencontrole en gezien de afstand is het hele idee van met de auto gaan belachelijk. 

Dus wandelde ik om half zeven door een miezerbui naar de stad. Mijn regenjas kan het hebben en het pastte goed bij mijn bui dus... 

Tegen de tijd dat ik naar huis liep was droog en scheen de zon. Dat maakt de wereld ineens een stuk lichter. De zon brak helemaal door toen ik de dames onder aan de dijk zag staan. Ze willen alleen niet met hun snoetjes op de foto. De tarutten!


Eigenlijk stom hé, hoe blij een mens van een kudde schapen kan worden. ;-)

woensdag 25 april 2018

Beetje duf

De vliegles van afgelopen zondag heeft geen blijvende schade opgeleverd. De zichtbare plekken op arm en bil zijn bij aanraking nog wel gevoelig maar gezien de kleur (vaag bruin) zal dat niet lang meer duren. De opgerekte spieren die maandag nog belette dat ik mijn arm  zonder joekeren boven schouderniveau optilde zijn weer gekrompen en houden zich gedeisd. Zelfs mijn schouder, waar niks aan te zien was maar die wel gruwelijk pijn deed, lijkt zich van geen kwaad bewust te zijn. Ik hoop dan ook dat ik vannacht weer normaal door kan slapen zonder dat het omdraaien in bed door een wakkermakende pijnscheut wordt verstoord. 

Ik begin namelijk een beetje duf te worden. Hoe duf? hoor ik jullie vragen. Nou, domme dingen doe duf dus. Neem nu vanmorgen. Ik deed wat melk in een beker en zette deze onder het tuitje van George. Langzaam zag ik de koffie stromen maar de beker vulde zich niet noemenswaardig. Het aanrecht wel zag ik toen ik de beker op wilde tillen. De beker stond wel erg ver bij George vandaan. Zucht.

Gelukkig was Zoon in de buurt (net terug uit de nachtdienst) om George op te tillen zodat ik het aanrecht schoon kon maken voordat ik een nieuwe kop koffie ging maken. Het eerste cupje wat hij aanreikte had een rode stip. Decafe dus. 'Dat gaat 'em niet worden', zei Zoon met een blik op mijn duf hoofd. 'Jij hebt caffeïne nodig'. Ik was het voor de volle 100% met hem eens al moet ik eerlijk zijn dat alle koffie van de wereld het duffe gevoel niet echt weg kon halen. Daar heb ik een goede nachtrust voor nodig.Ik duim dat ik dat vannacht krijg!

dinsdag 24 april 2018

50.000 bezoekers!



Op 26 juni 2017, iets minder dan 10 maanden geleden, verwijderde ik mijn blog Wiebeltjes bij wordpress en ging terug naar het oude nest, blogger. Ik heb er geen spijt van. Ja, ik moet wat meer zelf doen om individuele blogs via social media te verspreiden en ik heb nog steeds niet de perfecte layout gevonden (als de perfecte layout uberhaupt bestaat) maar bijvoorbeeld mijn bezoekersaantallen zijn enorm gestegen. Vandaag, met dit blog, gaat de teller vast en zeker de 50.000 passeren.

Ik wil dan ook van de gelegenheid gebruik maken eenieder die dit blog incidenteel dan wel structureel leest te bedanken voor zijn/haar aanwezigheid hier. Ik mag dan voor mijzelf schrijven, gelezen worden geeft toch een extra dimensie aan het geheel!

DANK JULLIE WEL ALLEMAAL!! 

Dikke Kuszzz