dinsdag 12 december 2017

Alles zal reg kom

Ik ben al een tijdje applicatiebeheerder van het HR-pakket dus het was aan het eind van het voorjaar wel even slikken toen ik het projectplan voor de implementatie van het nieuwe HR-pakket zag dat er voor mij geen noemenswaardige rol in dat project was weggelegd. Niet tijdens het project en al helemaal niet na het project. Met andere woorden: vanaf 1 januari (nou ja een weekje of wat later) valt een groot deel van mijn werk weg. Geen leuk vooruitzicht maar c'est la vie. Bij de pakken neer gaan zitten is ook niet mijn ding. Bovendien, binnen ICT hebben we / ze het druk genoeg dus... Het zou wel goed komen.  Of niet. Maar ook dat kan een leuke uitdaging zijn. Dus ik besloot niet bij de pakken neer te gaan zitten en mijn oren en ogen open te houden. Je weet nooit hoe een haas een koe vangt. 

Ondertussen ben ik toegevoegd aan de flexibele schil en hoewel dat geen structureel werk is, vind ik het wel leuk om te doen. Vandaag kreeg ik de vraag voorgelegd of ik begin volgend jaar een deel van mijn vrijgekomen tijd wilde besteden aan het verwerken (invoeren) van de zogenaamde be/verwerkingsovereenkomsten die als gevolg van de AVG (Algemene Verordening Gegevensbescherming (Europeese aanscherping van de wet privacy persoonsgegevens) onze kant op gaan komen. Ik heb ja gezegd. Dankzij een loopbaan van twaalf ambachten dertien ongelukken vind ik heel veel soorten werk leuk en met een beetje job-hoppen is ook niets mis; als ik mijn tijd maar zinnig kan besteden.

Nog even en ik moet nee gaan zeggen tegen projectjes omdat mijn agenda volledig gevuld is met van alles en nog. ;-)

maandag 11 december 2017

Code Oranje

Ik mocht vandaag weer een paar uur uurtjes werken. Rond tien uur zag ik de eerste sneeuwvlokjes vallen. Om kwart over tien liep een collega van een andere afdeling binnen voor een praatje. Collega wuifde hem weg. 'We moeten even doorwerken. Wieb wil graag voor Code Oranje naar huis'. Andere collega begreep het helemaal. 

Om half elf liep ik het gebouw uit. De paar vlokjes die naar beneden dwarrelde deerde mij niets. Als het zo zou blijven...

Het bleef niet zo. Tegen de tijd dat ik de snelweg op reed vielen er dikke sneeuwvlokken op het wegdek. Sporen sneeuwde meteen dicht, strepen waren al onzichtbaar. Aan de overkant zag ik de jongens (of meisjes) van Rijkswaterstaat met zout en schuivers in de weer. 

In een sukkeldrafje reed ik naar huis. ik twijfelde even over mijn plan de weekboodschappen te gaan doen. Ik ging met Grump, die regelmatig waarschuwde voor gladheid en slipgevaar, in overleg. 'Zoals het nu is kan ik het aan', bromde hij. 'Wat zeuren die mensen op de radio toch over code Oranje. Er is niks aan de hand'.

Ik parkeerde Grump, pakte een karretje en ging mijn boodschappen doen. Een goed half uur liep ik met een volle kar naar buiten en zag alleen maar witte bulten op het parkeerterrein. Ik drukte op de sleutel en een bult ging met de knipperlichten flikkeren. Nadat ik de boodschappen achterin had gezet en Grump had uitgegraven konden we naar huis rijden. Omdat ik geen zin had om tweemaal de Maas over te steken en de route binnendoor slechts 4,1 km bedraagt sloeg ik linksaf, richting de stad. 

De eerste 500 meter was er, buiten stapvoets rijden, niets aan de hand. De sneeuw die viel. de auto's reden voorzichtig. Het eerste stoplicht kwam in zicht. Het eerste stoplicht bleef in zicht. Meer dan twee auto's per keer konden er niet door. Stilstaan, stapvoets rijden, stilstaan. 'Maar goed dat je mij hebt om het zware werk te doen', bromde Grumpy. Ik zei niks.

Ik was net het laatste stoplicht voor de tunnel voorbij toen het tot mij doordrong waarom het zo langzaam ging. De tunnel. Een ijsbaan naar beneden en waarschijnlijk een ijsbaan weer naar boven toe. Van baan veranderen ging niet meer. Ik moest de ijsbaan nemen. Het werd mij meteen duidelijk waarom het zo langzaam ging.  Iedereen voor mij wachtte tot de weg vrij was alvorens de tunnel in te glijden. Daardoor ging het bij het uitkomen van de tunnel ook soepel. Rustig reed ik de rotonde op, onder het spoor door, richting Stadsbrug. Net daarvoor sloeg ik af. Nog 500 meter, dan was ik thuis. 

Over die laatste f@kking 400 meter heb ik dik 50 minuten gedaan. Het was gestopt met sneeuwen. Uiteindelijk heb ik de motor maar uitgezet. 'Wat is er aan de hand? We hebben het over code Oranje, wat stelt dat nou helemaal voor', bromde Grumpy. 'K-weet nieh', antwoordde ik. 'De mensen rijden niet door'. Grumpy kwam even polshoogte nemen. 'Zal ik even buiten gaan kijken?", vroeg hij maar het leek mij geen goed idee om die Japanse kabouter door de sneeuw te laten banjeren. Uiteindelijk kwam de slinger weer in beweging en na nog wat gekreun en gesteun van mijn kant kon ik eindelijk linksaf mijn straat in draaien. Drie minuten later parkeerde ik Grumpy achteruit in en zat de beproeving er op. *)

Ik ga Grumpy morgen wel vertellen dat het KNMI de waarschuwing opgeplust heeft naar Code Rood. Vandaag ga ik de kou niet meer in. En als er morgen nog steeds sneeuw ligt, dan ga ik wel met het busje!



*) naschrift 11-12-2017, 17:30 uur: Ik weet ondertussen de oorzaak. Via deze weg rijdt je richting oprit snelweg. En die was vanwege de gladheid gesloten. 



zondag 10 december 2017

Weersvoorspelling



Bij deze voorspel ik dat het tussen woensdag 7 en zondag 11 december 2022 sneeuwt. Deze voorspelling baseer ik volledig op waarnemingen uit het verleden al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat de eerste waarneming geen persoonlijke is. Maar volgens mijn moeder ben ik geboren in die helwinter 1962-1963 en moest zij de kinderwagen waarin ik lag door de sneeuw trekken wanneer zij Broer naar school ging brengen. Dat het op 7 december 2012 sneeuwde kan ik mij wel nog goed herinneren en ik weet 100% zeker dat ik gisteren mijn auto uit mocht graven. Het moge duidelijk zijn: mijn kroonjaren trekken sneeuw aan!

Gelukkig was de wereld gisterenavond zo goed als sneeuwvrij zodat mijn gasten en ik zonder kleerscheuren het restaurant waar ik mijn verjaardag vierde konden bereiken. Het werd een heerlijke maar bovenal gezellige avond. Eentje voor de boeken. Met een cadeautje waar niet alleen ik blij van word. Ik heb namelijk 10 kippen en een dosis girlpower voor hen die niet het geluk hebben dat hun wiegje in het (nog steeds) rijke Westen stond gekregen. Aangezien Oxfam Novib het afleveren verzorgt zijn ook mijn onderburen blij want anders hadden er nu tijdelijk 10 kippen op het balkon rond getokt.

Ik ben een gelukkig mens!