vrijdag 19 januari 2018

Afstand nemen ...

Zo, mijn vakantie is begonnen en ook al zit er vooral een praktische reden achter het waarom ik juist nu vakantie heb, toch merk ik dat het gevoelsmatig ook een goed moment is. Het onderdeel van het pakket waar ik ooit de applicatiebeheerder voor was is uitgefaseerd. Er wordt door de eindgebruikers niet meer in gemuteer; alleen de leverancier is nog met de laatste paar acties voor de jaarafsluiting. Het eerstvolgende salaris, wat volgende week bij de medewerkers op de rekening moet staan, is berekend en vastgelegd in het nieuwe pakket. Mijn werk binnen HR zit er op. 

De komende twee weken ga ik gebruiken om afstand te nemen van wat was, dat wat gebeurt is en waar ik geen grip op heb (gehad) los te laten zodat ik na mijn vakantie met een schone lei en mijn neus de goede kant op (richting de toekomst) aan een volgende uitdaging kan gaan beginnen. Wat die uitdaging gaat worden is nog niet helemaal duidelijk maar de tijd zal het leren. Niks mis met een verrassing op z'n tijd. 

Maar nu eerst vakantie vieren. Even niet reageren op een wekker. Even niets hoeven, alleen maar mogen. Ik ben er klaar voor!

donderdag 18 januari 2018

Mijn eigen 'Ga met de muis... ' momentje ...

Vanwege een tweetal afspraken bivakkeerde ik vandaag op locatie Venlo. Het voordeel daarvan is dat ik met de benenwagen naar het werk kan. Het nadeel dat ik daar geen eigen werkplek heb en dat de kans op een beetje een leuke flex-plek ook nihil is. Tenzij je heel vroeg komt. Voor mijn gevoel was ik vroeg, maar helaas. Alle flex-plekken waren bezet. Gelukkig mocht ik van de collega's van de servicedesk wel op 'hun' vijfde werkplek plaatsnemen. 

Na opstarten van de computer zag ik het al meteen. Er was die nacht wat met mijn profiel gebeurt want ik was alle snelkoppelingen op het bureaublad kwijt. Tot overmaat van ramp begon ook een van de twee beeldschermen te flikkeren en weg te vallen. Ik weet ondertussen dat iedereen die daar wel eens werkt daar last van heeft maar omdat de klachten meestal maar kort duren laat iedereen het er bij zitten. Vooral ook omdat de medewerker van de tweede lijn, die het scherm moet vervangen, niet overtuigd is van het mankement. Nu wel, want ik sleepte hem nog net niet aan zijn oren naar mijn werkplek toe. Het beeldscherm werd vervangen en daarna kon ik aan de slag met het goed zetten van de beeldschermvolgorde, het wegwerken van een zwarte balk en het herinrichten van mijn bureaublad. Aangezien ik tegenwoordig deel uitmaak van de flexibele schil van de servicedesk was het mijn eer te na om de jongens om hulp te vragen. Ik zag het als een mooi leermomentje. 

Binnen tien minuten had ik alles gepiept en ging aan het werk. Toen hoorde ik de naam van mijn collega uit Venray vallen en iets over een koptelefoon. Die het niet meer deed. De servicedesk medewerker noemde alle mogelijke opties op maar collega had alles al geprobeerd. Het ding deed het niet meer. Er werd een call ingelegd voor de afdeling telefonie. Bijzondere calls worden altijd onderling besproken en zo ook deze. Ik stopte met waar ik mee bezig was en luisterde mee. 'Wat gek', zei ik toen, 'Dinsdag toen ik zijn koptelefoon gebruikt heb deed hij het nog'. Aan het eind van de ochtend realiseerde ik mij ineens dat ik de betreffende collega niet meer had gezien en hem dus ook niet had verteld dat ik zijn koptelefoon even had geleend. En dus had losgekoppeld. Ik stuurde even een mailtje. Binnen no time had ik antwoord. 'Dank je wel. Je had het stekkertje niet in de juiste aansluiting gestopt. Jij bent echt toe aan vakantie'. 

Met schaamrood op de kaken heb ik de jongens van de servicedesk verteld welke strakke actie ik dinsdag had uitgehaald. Gelukkig konden zij er wel om lachen. Ik uiteindelijk ook. Als een boerin met kiespijn.  

woensdag 17 januari 2018

Papierverslaafde

Ik mag dan werkzaam zijn in de automatiseringsbranche, als het er op aan komt ben ik een papierverslaafde. Ik ben dol op de geur van een nieuw notitieboek, kan kwijlen over de indeling van een agenda, dromen van de de meest creatieve teksten of prozaische to-do lijstjes neergepend in een maagdelijk leeg notitieboek. Dat neerpennen gebeurt met een prachtige pen en in schitterend (en leesbaar) handschrift. 

Nu zijn dromen bedrog en de waarheid ligt in het midden. Ik zou er bijvoorbeeld niet aan moeten denken om mijn blog eerst op papier te schrijven. Het aantal doorhalen, herstarts en het betere knip en plakwerk zou zoveel papier vragen dat een middelgroot bos zijn leven er voor moet geven en dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Doe mij maar een computer. 

Als het daarentegen op structureren en produceren aankomt heb ik weinig tot niets met een computer maar heb pen en papier nodig. Niks zo lekker om lopende een gevoelsmatig verlummelde zondag toch een aantal keren een kruisje in een hokje te zetten ten teken dat je iets 'gepresteerd' hebt... Ook al is de prestatie niets anders dan 'koffie drinken'. Ik kan daar blij van worden. En van de geur van... Oeps, daar ben ik  mee begonnen. 

Vorige week besloot ik spontaan dat ik nog net op tijd was om een agenda voor 2018 aan te schaffen. Want die had ik nog geen. Ik speurde wat rond op het net en werd verliefd op de My Journal Agenda 2018 en ging tot de aanschaf over. Vandaag zag ik dat mijn notitieboek op het werk ook aardig vol begon te raken en kocht bij de HEMA een nieuw exemplaar van wel 400 pagina's. Thuisgekomen haalde ik mijn nieuwe agenda uit de brievenbus. 

Na het uitpakken (wat een leuk kaartje zat er bij) pakte ik een pen en liet deze even boven de maagdelijk lege agenda hangen alvorens te gaan schrijven. Ik realiseerde mij al snel dat het papier net iets te dun is voor mijn huidige pen. Ik heb een goede ballpoint nodig. Nu verkeer ik helemaal in de zevende hemel. Ik heb een reden om op zoek te gaan naar een nieuwe pen. Zucht! Driewerf zucht! Ik ben een blij kind.