zaterdag 21 oktober 2017

Voor nu maak ik een lange neus naar RunKeeper...

… en feliciteer hen met het feit dat zij mij op ongelooflijk onsubtiele wijze hebebn weten te motiveren om in rap tempo het hardlopen weer op te pakken en mij, ondanks lange werkdagen, niet altijd meewerkende weercondities, aan het door mijzelf vooraf bepaalde trainingsschema te laten houden.

Chapeau!!

Op 16 oktober schreef RunKeeper



Vandaag, slechts 5 dagen kreeg ik de melding


Het vertrouwen is hersteld….

Ook bij mijzelf trouwens!


En dan is het nu tijd voor 




Fijne zaterdag allemaal!

woensdag 18 oktober 2017

Wel… Niet… Wel...


Het plan was: tot vier uur werken, snel naar huis, om half vijf Zoon aan het koken zetten en zelf nog even gaan rennen. Om half vijf verliet ik mijn kantoor. 'Ik neem de lift', zei een collega die ook net vertrok. 'Ik de trap. Heb mijn stappen nog niet gehaald', leg ik uit en begin te sprinten. Beneden houd ik de liftdeur voor haar open. 'Weer een paar passen erbij', zegt zij en ik reageer, 'Ik mag straks ook nog rennen'.

Bijna huppelend loop ik naar mijn auto en rijd naar huis. Ergens tussen vertrek uit Venray en aankomst in Venlo denk ik, 'Ik hoop dat Zoon al aan het koken is want dan heb ik een goed excuus om niet te gaan rennen… '. Ik heb pech. Zoon, gewend als hij is dat ik tegen half vijf thuis ben, is nog niet begonnen met koken. Daar gaat mijn excuus. Ik laat nog wat opties aan mijn geestesoog voorbij trekken. Moe van een lange dag werken, chagrijnig door een nacht slecht slapen, bang voor drukte op de dijk, om over die onnatuurlijke temperatuur nog maar te zwijgen … 

'Ik denk dat jij je doel maar bij moet gaan stellen', zegt Me. '31 december 2018 is wellicht haalbaar', doet Myself een duit in het zakje. 'Rozi en ik hebben de perfecte Nobelprijs op internet gezien', grijnst Toetje. 'Ik denk dat we die maar gaan bestellen. Ik weet de code van je creditcard'. 'Je mag de rest van de chocolade opeten', belooft Wiebel, 'En wedden dat Zoon het eten klaar heeft rond de tijd dat je thuis bent'. Dat laatste is leuk, maar de chocolade deed 't em. 

Vijf minuten later trek ik de voordeur achter mijn bevallig achterwerk dicht. 24 minuten en 3 kilometer later ben ik weer thuis. Hoewel RunKeeper nog steeds van mening is dat ik mijn doel niet ga halen heb ik de mogelijkheid wel een stukje verder binnen bereik gebracht. Nog een paar van dit soort weken en ik lig weer op schema. En met een beetje geluk slaap ik vannacht ook als een bruine beer in winterslaap. Hoewel, iets minder luidruchtig zou wel mogen. 

dinsdag 17 oktober 2017

Waarom eigenlijk?

Zondagochtend. De zon schijnt, de lucht is blauw, ik trek een jurkje en een korte legging uit de kast en duik de badkamer in. Wassen, aankleden en aan de wandel is het plan. Ik spring onder de douche, zeep mij in en denk, 'Oh ja, korte legging, benen scheren'.  Ik heb net mijn scheermes in de hand wanneer er op de badkamerdeur geroffelt wordt. 'Duurt het nog lang?', hoor ik Toetje roepen. 'Wij willen de tijdmachine pakken', piept Rozifantje er achter aan. 'Nog even mijn benen scheren', roep ik terug. Ik hoor een gesmoord geluid vanachter de badkamerdeur komen en concludeer dat Rozifantje Toet weer eens de mond heeft gesnoerd. 'Ja maar…', hoor ik Toet zeggen en dan weer een m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m… 

Met trekkerige benen van het scheren maak ik even later de badkamerdeur open. De heren komen binnen maar voordat zij via wasmand, bad, badkamerkast de tijdmachine van de kast kunnen pakken wrijft Toet even over mijn benen. 'Waarom scheer jij je benen?', vraagt hij. Hij steekt een harig pootje uit. 'Moet je eens voelen hoe zacht', zegt hij. 'Dat is toch veel lekkerderder dan dat gladde strakgetrokken been van jou'. Ik geef geen antwoord, denk na. Waarm scheer ik mijn benen?  

Het antwoord, 'Omdat ik daar 25 jaar geleden mee ben begonnen', is een flauwekul antwoord. Er weer mee stoppen kan altijd. 'Omdat het prettig aanvoelt', is een leugen. Ik weet niet hoe het voor anderen is maar mijn benen trekken na het scheren minimaal 2 dagen en dan verschijnen de eerste vage maar gelukkig nog zachte stoppeltjes al weer. Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat ik mijn benen niet scheer voor mijzelf maar omdat ik denk dat de rest van de wereld dat van mij verwacht. Iets met een vrouwelijk beeld neerzetten. Ik probeer het aan de Boyszz uit te leggen maar ik zie aan hun glazige blik dat het vergeefse moeite is. 

De twee volgende dagen blijft de waarom vraag door mijn hoofd spoken maar er komt geen antwoord. Wat wel boven komt drijven is het gevoel dat het tijd wordt dat ik ook dit waandenkbeeld uit mijn jeugd moet laten voor wat het is, 'Het idee van een ander over wat wel of niet vrouwelijk is' en mijn eigen plan moet trekken. Mij deren die paar haren op mijn onderstel eigenlijk niets. Als anderen er wel problemen mee hebben kan ik daar niet mee zitten. Het is de hoogste tijd dat ik in deze bij mijzelf blijf en een plekje in de kast ga zoeken voor het scheermes. Tegen de tijd dat ik mijn  beenharen kan vlechten kijk ik wel weer verder. ;-)

maandag 16 oktober 2017

Demotiverend of...

Als 'trotse' eigenaar van een chronische aandoening aan mijn bewegingsapparaat weet ik hoe belangrijk het is om te blijven bewegen om op die manier spieren en pezen soepel en botten sterk te houden. Helaas ben ik van nature ook wat gemakszuchtig (lees lui) aangelegd dus weten en doen clasht wel eens waarbij ik voor mijzelf de meest waanzinnige slappe excuses bedenk. Je kan maar ergens talent voor hebben, nietwaar?  

Afgelopen zomer ben ik na vier jaar gebruik te hebben gemaakt van de motiverende en begeleidende app van Evy overgestapt naar RunKeeper. Iets met 'verandering van spijs doet eten'. Een van de voordelen van RunKeeper is dat wanneer je aansluitend aan een training verder rent, de app dit bijhoudt en bij je trainingsresultaat optelt. Wat mij betreft heel prettig wanneer ik op pad ga voor een rondje van 5 km terwijl ik weet dat de training er na ongeveer 3 km al op zit. 

Een andere optie waar ik blij van word is het feit dat ik doelen kan stellen. In den beginne, toen ik als een speer ging, had ik zo'n doel niet echt nodig. Maar ja, na een week of acht fanatiek trainen kwam de klad er in en werd het tijd voor een doel. Een haalbaat doel. Ik stelde in dat ik op 31 december 100 km onder mijn renschoenen door had laten gaan. Dat kwam, toen ik er aan begon, neer op 20 km per maand, dus 5 km per week. Appeltje eitje dacht ik en stopte toen even helemaal met rennen.

Ondertussen heb ik het rennen weer opgepakt. Ben, zoals gebruikelijk, weer helemaal terug gegaan naar training 1 van '5k for beginners', heb voor mijzelf een haalbaar schema opgesteld en het ritme begint terug te komen. Zo ben ik vandaag voor training 4 de dijk op gegaan. 15 minuten rennen (1 min rennen, 1 minuut wandelen). Het werden er 20 en eenmaal klaar kreeg ik de melding dat ik 42% van mijn doel bereik had. So far so good. 

Eenmaal thuis werk ik de app bij en zie ineens de tekst onderaan de pagina. 



Wat een demotiverende tekst zeg. Wat een waanzinnig slechts voorstel. Ik ging er bijna van schuimbekken. Wat denken die ^%^&$^%^ mensen van RunKeeper wel niet. Ter plekke nam ik het besluit hen eens een poepie te laten ruiken door niets bij te stellen maar er voor te zorgen dat ik mijn doel gewoon bereik. 

Owww… Niks demotiverend dus maar een gewiekste manier om mij aan het bewegen te houden. Zucht. Ben er weer ingestonken. ;-)

zondag 15 oktober 2017

Lente in oktober

Omdat niets zo grillig is als Moeder Natuur worden we in oktober getrakteerd op temperaturen die in het jaargetijden zomer niet zouden misstaan. Indian summer wordt dit soort weer ook wel eens genoemd maar voor mij horen daar dan ook bomen en struiken in de kleuren geel, oranje en bruin bij maar dat kleurpallet kom ik buiten maar op weinig plaatsen tegen. Ik houd het daarom op lente in oktober.

Het weer nodigde uit voor een lange wandeling maar mijn lijf was nog moe van een hele dag slenteren door Den Bosch. Nee, ik heb niet geshopt maar een zogenaamde moordtocht (levend cluedo zonder bloederig lijk) gewandeld en tja, dan moet er regelmatig stilgestaan worden om te overleggen en naar clue's te zoeken. IJs eten in Kessel viel daarom af. Het werd een bezoekje aan de grootgruter van het een paar kilometer zuidelijker gelegen Tegelen om daar een verspakket aan te schaffen wat hier in de grote stad niet te krijgen is. 

De foto's hieronder zijn tijdens de heen weg gemaakt. Vooral om een beetje een beeld van het weer te krijgen (ik heb begrepen dat het niet overal in Nederland zulk mooi weer is), maar ik vond dat een foto van een van de meest nuttelozen poorten in de regio ook niet mocht ontbreken. 





Tijdens de terugweg heb ik verder geen foto's gemaakt omdat ik toen voor de kortste route naar huis heb geopteerd in plaats van voor een fotogenieke route.

Fijne zondag nog!

vrijdag 13 oktober 2017

Ik heb vandaag geen mening..

Ik ga het vandaag niet hebben over het verdriet voor de familie van Anne. Ik ga het niet hebben over de petitie en al helemaal niet waarom we die wel of niet moeten tekenen. 

Ik ga het vandaag ook niet hebben over alle door smartphone gebruik veroorzaakte verkeersongelukken. Ik ga het ook niet hebben over het al dan niet a-sociaal zijn van motorrijders omdat zij tussen de filerijdende auto's door kunnen rijden.

Ik ga het vandaag zeker niet hebben over de vraag of bellen wanneer je aan de kassa staat wel of niet onbeschoft is. 

Vandaag heb ik gewoon geen mening. Nergens over. Ik zeg het trouwens fout. Ik heb wel een mening maar houd die lekker voor mijzelf want ik ben het lezen en tot mij nemen van miljoenen (on)genuanceerde en (on)gefundeerde en op onderbuik gevoel gebaseerde meningen over 1.001 al dan niet ter zake doende onderwerpen die mij via social media om de oren vliegen. 

Ik doe er vandaag lekker niet aan mee. Ik heb vandaag geen mening… Zelfs niet over het feit dat de ijssalon in het dorp waar ik werk tot de lente gesloten is. 


donderdag 12 oktober 2017

Uniform

De hele week regent het al complimentjes over met name mijn jurken. Gisteren zag ik er chique uit, vandaag '… weer zo netjes. Mooi hoor'. 

Mijn reactie vandaag: 'Ik denk dat ik nog een paar van die HEMA-jurken er bij koop, die zitten lekker, zijn makkelijk in de was, zien er leuk uit en… het allerbelangrijkste … ik hoef 's-morgens niet meer na te denken over de vraag 'wat trek ik aan vandaag'. Ik regel mijzelf een werk-uniform'.

Ik zei het als grapje maar eigenlijk… Eigenlijk vind ik het wel een makkelijk idee. Niet meer nadenken over wat wel en wat niet combineert. Geen last meer van slechtzittende jeans (heb nog steeds de juiste maat niet ontdekt) en… als ik echt eens zin heb om uit de band te springen dan valt het extra op. 

Met vier werkdagen is vijf verschillende jurkjes en drie of vier warme panties wel voldoende lijkt mij. Minimalistischer dan dit kan je het haast niet krijgen, toch? Eens kijken wanneer ik genoeg krijg van dit idee ;-)