zondag 23 juli 2017

Aarzelende hardloopster



Ooit stond in mijn profiel 'aarzelende hardloopster'. Nadat ik 5 weken op rij driemaal per week een kilometer of vijf onder mijn onderstel door had laten gaan schreef iemand, 'Nou laat dat aarzelende maar weg'. Ik liet het staan want ik ken mijzelf. Er hoeft maar dit te gebeuren (knipt met de vingers) en het ritme is er uit omdat ik een kei ben in het vinden van uitvluchten die voor mijzelf maar zelfs voor anderen legitiem klinken, misschien wel zijn.

De excuses van de afgelopen vijf (!) weken: Te warm (super legitiem), vakantie (bijna legitiem), blaren (legitiem), nog meer blaren (legitiem), het duurt best wel lang voordat die blaren over zijn (zwakker dan zwak). De pest is dat wanneer ik eenmaal in de zwakke excuses ben aanbeland de motivatie om het rennen weer op te pakken nihil is. Dan volgt het ene zwakke excuus na het andere.

Vorige week zondag besloot ik te stoppen met mijn huidige trainingsschema en een nieuw exemplaar op te starten. Te beginnen op zondag. Wat ik niet deed. Net zo min als op maandag en dinsdag. Dinsdag wijzigde ik wel de startdatum van het nieuwe trainingsschema naar 30 juli. Het begin van het einde als je het mij vraagt. Woensdag vertelde ik mijzelf dat zaterdag de perfecte dag is om te beginnen, zaterdag zei ik, 'Ik hoef volgende week pas te beginnen' en vandaag…

Vandaag trok ik mijn renkleding aan, pakte de telefoon en vertrok. Ondanks de harde wind, ondanks geen zin, ondanks dat ik officieel volgende week pas hoef te beginnen met dit trainingsschema. Een heel ander schema dan het vorige wat bestond uit heel veel intervallen en weinig langere tijd achter elkaar rennen. 400 meter was het langste. Nu mocht ik beginnen met 5 minuten wandelen en daarna 2,41 km rennen. Wel in een rustig tempo. 

Na een minuut wandelen was ik al blij dat ik de stoute schoen had aangetrokken, na 2,41 km rennen was ik ongenadig fier op mijzelf. Dat het mij daarna niet is gelukt om in een intervaltraining de 5 km te lopen deert mij niet. Ik ben weer begonnen en ik heb meteen maar de langste aaneengesloten afstand sinds vorige jaar gerend. Dat ik dit keer ook het grootste hoogteverschil ever heb overbrugd is een leuke bonus. Ik ben en blijf een aarzelende hardloopster. Maar zolang het bij aarzelen blijft en ik nog niet opgeef, ben ik fier op mijzelf. 

3 opmerkingen:

Reacties zijn welkom. Altijd!