dinsdag 18 juli 2017

Biologisch excuus



Ooit, in mijn jonge, nog vruchtbare jaren, had ik een iets, euhm, zullen we zeggen, rijpere collega die de fase van het maandelijkse ongemak, je weet wel, als 'Opoe op bezoek komt', reeds lange tijd achter zich had gelaten. Wat voor haar geen reden was om minimaal een keer per maand te klagen over 'de tijd van de maand', pijn in haar eierstokken, emotioneel instabiel. 'Maak dat je grootje wijs', dacht ik, maar zei dat niet want wat mij betreft heeft ieder mensenkind recht op zijn / haar eigen euh… eigenaardigheden? 

Dat was toen, this is now. 

Gisteren deed ik boodschappen. Ik was al op weg naar de kassa toen de dames Me en Myself in het boodschappenmandje keken, allerlei verantwoorde levensmiddelen zoals fruit, fruit en fruit zagen liggen en in koor riepen, 'Je vergeet de chocolade'. Voor de vorm gingen Me, Myself en Wiebel nog even in discussie maar twee tegen een, het was bij voorbaat een verloren zaak. En ach, een reepje per dag kan geen kwaad vond ook Wiebel.

Tegen 9 uur was de reep chocolade volledig verdwenen. Boos foeterde Wiebel tegen Me en Myself dat dat toch echt de afspraak niet was. 'Maak je niet druk', zei Me. 'Het is de tijd van de maand', zei Myself en hoewel Wiebel, net als de overige dames by the way, weet dat er geen ei meer te bekennen is, laat staan een springend ei, sterk vermoed dat dit biologische excuus door de moderne wetenschap niet onderschreven wordt, is het wel een troostrijk idee. 

Wat je als moderne vrouw al niet allemaal bedenkt om je schuldgevoel te sussen. Maar het is gelukt. Ik denk dat ik deze er in houd… 

6 opmerkingen:

Reacties zijn welkom. Altijd!