donderdag 27 juli 2017

Duckface



Woensdagavond trakteer ik mijzelf op wat komkommertjes in het zuur. Of uit het zuur. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik voel de peperschilfers prikken in mijn bovenlip maar besteed daar geen aandacht aan. Tegen de tijd dat ik naar bed ga prikt het nog steeds. Ach ja, sjipps happens. 's-Nachts word ik wakker van een trekkende bovenlip. Het voelt alsof mijn velletje van mijn mond te klein is. Wanneer ik 's-morgens in de spiegel kijk zie ik dat dat ook klopt. Er zit een grote bult op mijn bovenlip. Ik voel mij het lelijk eendje en droom van een zwaan. Het ziet er uit als een mislukte siliconenbehandeling.

Zoon komt thuis na de nachtdienst. Ik hoop dat het hem niet opvalt maar helaas. 'Ik zou moslima worden', zegt hij. 'Dan kan je een Najib, oh nee, dat is die carberatier, dat ding met die tralies bedoel ik, dragen'. Ik schiet in de lach en er schiet een pijnscheut door mijn mond. Lekker dan. Mijn oog valt op de Boyszz en ineens snap ik waarom zij zich giebelend achter een zakdoek terug hebben getrokken. De boefjes. Ik pak het restje komkommer uit de koelkast en kieper ze in uit voorzorg in de vuilnisbak. 

Eenmaal op het werk voelen kaak en mond warm aan. Ik aarzel nog even maar wanneer de koffie uit mijn mondhoek begint te lopen bel ik de huisarts. De assistente geeft aan nog drie opties vrij te hebben. Vanwege een vergadering en geen zin in op en neer rijden kies ik voor de laatste optie. 'Als je het benauwd krijgt ga je daar naar een arts', laat zij mij beloven. 

Aan het eind van de vergadering, tegen lunchtijd ziet mijn lip er weer redelijk normaal uit. Ik overweeg de afspraak af te zeggen maar voel mijn wang van kaak tot oog tintelen. Om half drie stap ik in de auto, iets voor driee├źn loop ik de praktijk binnen. Ik ben meteen aan de beurt. Tja. De lip is niet meer dik, de lymfeklieren niet gezwollen, in mijn mond is niets te zien en het tintelen normaal wanneer de huid zo strak gespannen heeft gestaan. 'Je zou eigenlijk nog eens van die komkommers moeten eten om te zien wat er dan gebeurt', zegt de arts. 'Die liggen in de vuilnisbak', mompel ik. 

We nemen afscheid. 'Als het weer gebeurt meteen komen', zegt hij. Ik knik ja maar denk… 'de volgende keer wacht ik 24 uur met bellen'. Maar eigenlijk ga ik er van uit dat er geen volgende keer komt. Dat die stomme klachten, net als in het verleden, een andere uitweg zoeken. En nu… Nu ben ik weer zo goed als nieuw en tintelt alleen de zijkant van mijn neus nog een beetje.  Daar kan ik niet wakker van liggen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Reacties zijn welkom. Altijd!