donderdag 6 juli 2017

Gestrand

Na een meer dan gezellige dag stap ik rond kwart over tien op de een na laatste trein die vanaf mijn eerdere eindbestemming naar Venlo rijdt. Ik vind de door NS gekozen route niet de meest logische.. Ik mag eerst met de NS doorrijden tot Roermond en daar overstappen op de Arriva-boemel naar Venlo. Dat moet anders kunnen vind ik. Ik ben tenslotte ook via een veel logischere route naar mijn eindbestemming gereden. Maar dat was 's-morgens. 's-Avonds blijkt die route geen optie. Ja, met een overstap van 45 minuten op station Eindhoven. Dat klinkt rond middernacht niet echt aanlokkelijk.

Ik houd mij dus aan de door de NS bedachte route. Eenmaal overgestapt op de trein naar Maastricht lees ik dat er vanwegen een aanrijding met een persoon er op het traject Roermond - Sittard bussen ingezet gaan worden. 'De stakkers', denk ik, check hoeveel boemeltjes er na die van mij nog uit Roermond vertrekken (eentje) en zie een uurtje later Eindhoven, en daarmee mijn laatste overstapmoment in de duisternis verdwijnen.

Bij Weert wordt het bericht 'bussen tussen Roermond en Sittard' omgeroepen. De conductrice komt eindbestemmingen inventariseren. Ik ben 'geen probleem', de jongeman in het zitje naast mij ook niet, achter ons zitten een aantal mensen die naar Sittard en verder weg moeten. Er loopt een andere jongeman onze kant op en vraagt aan mijn buurman, 'Mijn telefoon is leeg, zou ik jouw telefoon mogen gebruiken om mijn moeder te laten weten..'. Buurjongen's telefoon is ook bijna leeg maar hij is bijna thuis dus.. Het SMSje wordt opgesteld en buurman vraagt nog 'Weet je moeder nu dat het van jou afkomstig is?'. 'Ja hoor, dat snapt mijn moeder wel'. Pingping. Je moeder vraagt, 'Wiens telefoon is dit?' Gelach alom. Buurjongen geeft met het laatste streeptje batterij antwoord. Er onstaat een gesprek. Ik begin spijt te krijgen van mijn beslissing om niet in Eindhoven te wachten op de laatste trein naar Venlo. 'Die route neem ik normaal', zegt Buurjongen, 'Maar ik ben niet verder gekomen dan Deurne. Daar was iets aan de hand en we zijn terug gereden naar Eindhoven'. Hum….

Iets voor station Roermond staat de trein stil. 'Wij wachten even op een rood sein, er staan een goederentrein voor ons'. 'Daar gaat mijn aansluiten', zeg ik tegen niemand in het bijzonder en inderdaad, wanneer wij Roermond binnenrijden is het perron waar mijn trein hoort te staan leeg. 'Had die niet ff kennen wachten', denk ik bij mijzelf, 'Ze weten toch dat..'.  Ik en mijn medepassagiers verlaten de trein. Het is ondertussen middernacht geweest. Ik check uit bij NS en in bij Arriva. Ik krijg een melding dat mijn dagkaart geldig is voor 5 juli en denk 'Stik er maar in'. 

Ik neem vlak bij het meldingenbord op perron 3b plaats. Om vijf over half een vertrekt de laatste trein. Ik ben dan net zo laat thuis als wanneer ik in Eindhoven was blijven wachten. Het is niet anders. Achter mij gaan de lampen van de trein waarmee ik in Roermond ben gekomen uit, de deuren gaan dicht. De electriciteit is er vanaf gehaald. De melding op het bord aangepast. 'In verband met een aanrijding met een persoon' + 30 minuten'. Het beloofd echt een latertje te worden. 

Om half een zie ik mijn trein in de verte aan komen rijden. 'Wat een geluk', denk ik. Dan hoor ik een geluid uit de richting van de trein waar ik een half uur geleden uit ben gestapt komen. Bij het vage licht van een mobiele telefoon zie ik mensen staan, bonkend tegen het raam. Ik kijk rond. Opgesloten mensen, mijn trein.. aha, iemand met een geel hesje aan het eind van het perron. Ik trek een sprintje, kijk niet naar de bedrijfsnaam op het veiligheidshesje. Zie alleen de portofoon en zeg 'Er zitten nog mensen in die trein op het andere perron'. Hij wil wat vragen maar ik wijs op de trein die het station binnenrijdt en zeg 'Dat is mijn trein' en ren terug. Naar de opgesloten mensen. Roep dat er iemand aankomt. Ik zie dan dat het een Moeder en Dochter zijn. Ze roepen iets in een taal die ik niet versta. Ik herhaal mijn boodschap in het Engels. Dan draai ik mij om en sprint naar mijn trein.

Ik zit net als de deuren dichtgaan. 'Precies op tijd', denk ik tevreden, gevolgd door 'En die 30 minuten kloppen niet'. Om een lang verhaal kort te maken, die dertig minuten klopte wel. De een na laatste trein uit Roermond mag dan niet hebben gewacht op vertraagde passagiers, de laatste trein uit Roermond doet dat wel. Doordat er geen treinverkeer tussen Roermond en Sittard meer mogelijk is, en Roermond niet het allegrootste station van de wereld is, was het passen en meten om alle gestrande treinen er kwijt te kunnen. Daardoor liep de laatste trein uit Eindhoven naar het Zuiden een half uur vertraging op. Maar die passagiers willen natuurlijk ook naar huis. En net zo goed als er bussen vanuit Roermond naar Sittard rijden, komen er ook mensen met de bus naar Roermond toe in de hoop de laatste aansluiting te halen. Wat dus is gelukt. Gisterenavond, vanmorgen heel vroeg, is er niemand gestrand op station Roermond. 

En ja, het was wel prettig geweest wanneer er op station Roermond iemand had omgeroepen waarom wij daar zo lang bleven staan… Maar ik kan mij zo maar voorstellen dat je wel wat anders te doen hebt wanneer er zo veel reizigers dreigen te stranden.  Ik kan dus niet anders zeggen dan 'Petje af voor de NS en Arriva'. 



3 opmerkingen:

  1. Tjonge zeg wat een gedoe.. en dat zo 's avonds laat! Maar goed, je was toch tevreden met de oplossingen dus geen klachten van jouw kant!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind het een fijne gedachten dat de laatste trein wacht op de laatste te laten treinen. Dat is volgens mij wel eens anders geweest.

      Verwijderen
  2. Djeez! Wat een verhaal! Lijkt me heel lastig om dat rond te breien. Maar inderdaad; petje af!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!