11 augustus 2017

Herinnering

Vanaf het moment dat ik woensdag in Iggy bij de garage weg ben gereden heb ik een terugkerende herinnering. Eentje die op blijft ploppen en mij nostalgisch maakt. En hoofdbrekens bezorgd want waarom vliegt juist deze herinnering uit lang vervlogen tijden behorende bij een vorig leven door mijn hoofd. 

Ondertussen ben ik er uit en is het tijd om de herinnering en de (mogelijke en onmogelijke) verklaringen te delen. 

Goed. Iggy en ik rijden dus weg bij de garage. Iggy is geen gewone automaat maar een semi-automaat en dat schakelt net iets minder soepel dan ik de laatste 4 auto's gewend ben. Ze stottert een beetje. Juist dat stotteren leidt mij terug naar mijn allereerste ritje in een automaat. Ergens in 1996. In Amerika. Samen met een ander echtpaar zijn Hij en ik naar Amerika gevlogen om ons te orienteren op een mogelijk verblijf van een paar jaar in Richmond Indiana. Het bedrijf waar Hij en de Andere Hij voor werkte heeft ons verblijf tot in de puntjes geregeld. We worden door een mogelijke collega bij het hotel afgezet. Daar staan twee auto's (eentje voor ons en eentje voor het andere echtpaar) en een makelaar op ons te wachten. De mannen moeten naar de fabriek, wij dames mogen achter de makelaar aanrijden om huizen te gaan bekijken. Hij stapt in de ene auto, Hij van haar stapt bij hem in, en zij rijden achter de persoon die ons op heeft gehaald aan om naar de fabriek te gaan. 

Zij van hem krijgt de autosleutel van de andere (nieuwe) auto in haar hand gedrukt maar durft niet te rijden. Ik neem de sleutel van haar over en stap in. Zij stapt ook in. De makelaar stapt in zijn eigen auto, draait en wacht tot ik zo ver ben. Ik start de auto en mijn voet zoekt de koppeling. Pas dan realiseer ik mij dat ik in een automaat zit. Ik probeer met de rem te koppelen en een beetje hortend en … daar is-ie… stotterend rijd ik achter de makelaar aan. Na een minuut of vijf gaat het allemaal een stuk soepeler en nog eens tien minuten later, wanneer wij over een brede laan door een prachtige wijk rijden weet ik twee dingen: Ik wil hier best wonen en als ik later groot ben wil ik een automaat.

Rijdend in Iggy vraag ik mij af waar de herinnering vandaan komt. Het stotterend wegrijden? De kleur en het formaat van de auto? Het tijdelijke gevoel van onwennigheid? De euforie van instappen en wegrijden? De typische geur van een nieuwe auto?

Vandaag, aan het eind van de middag op weg naar huis, weet ik het ineens. Het is een combinatie van alles en niets. Ik heb vaker in een nieuwe auto gereden, maar dit keer rijd ik in een gestoomlijnde auto nadat ik jaren in een blokkendoosje heb gereden. Suvvertje is nogal vierkant. Net als de Seat Marbella waar ik toentertijd in reed. Maar ook de geur, de kleur, het horten en stotteren en aansluitend de euforie van wegrijden in een vreemde auto. Alleen de vreemde stad in een vreemd land met een praktisch onbekende aan mijn zij ontbreken. Maar dat maakt niet uit. Ik geniet van de herinnering in de wetenschap dat ik Richmond Indiana 10 maanden lang mijn woonplaats is geweest en dat ik niet eens meer weet hoe het is om te rijden in een niet automaat. 

3 opmerkingen:

  1. Toch een leuke herinnering.. maar oeps dat is dus toch even wennen. Voor mij straks sowieso want ik heb nog nooit een automaat gehad, zal dus het verschil niet merken ;-)
    Leuk verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Of juist niet. Jij hebt geen vergelijkingsmateriaal.. (En ik heb van Zoon begrepen dat je met een druk op de knop zelf kunt schakelen. Ga het boekje dus nog maar eens goed lezen)

      Verwijderen
  2. Ooh wow, lijkt me een leuke tijd geweest in Amerika! En ik ben zo blij dat automaten uitgevonden zijn.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!