12 augustus 2017

Traumaatje overwonnen

Eigenlijk was 'Herinnering' ook wel een goede titel voor dit blog maar aangezien dit er eentje is uit de categorie 'licht traumatisch' past deze titel ook prima. We gaan terug naar het jaar 1990. Hij en ik verhuisde van een Brabants dorp naar een middelgrote Limburgse stad. Eentje met een Albert met parkeerdek boven. Toen nog een noviteit. 

Hij en ik gingen met mijn auto, een Subaru Mini Jumbo, naar Albert voor de weekboodschappen. Van de twee woorden die samen het model van mijn auto aangaven was alleen het onderdeel 'mini' goed gekozen. De Subaru MJ was een koekblikje op wielen. Een dun stukje plaatwerk met een bromfietsmotortje. Een rijdende koffiemolen zal ik maar zeggen. Hij reed (anders was dit nooit gebeurt) en ik zat braaf naast hem. 

Parkeren op het nabij gelegen parkeerterrein of langs de straatkant was not done. Het parkeerdek lonkte. Wij, nou ja hij, stond niet alleen in het verlangen gebruik te maken van het parkeerdek. Wij sloten aan in een lange rij. Van hekkensluiter werden wij middenmoot. Eindelijk, eindelijk was het zo ver. De helling lag voor ons. Met loeiende tweetactskoffiemolenmotort reed Hij achter onze voorganger aan  de best wel steile helling op. De ene na de andere auto voor ons ging stilstaan. Hellingtrekken was het devies. De handrem ging er op. MJ zakte in haar remmen. De auto's voor ons gingen weer rijden. Hij was goed in de bijzondere verrichtingen maar… MJ met haar tweetactskoffiemolenmotortje weigerde zichzelf uit haar remmen te trekken. Na diverse vergeefse pogingen ben ik uitgestapt, naar de mensen achter ons gaan wenken dat zij achteruit moesten gaan rijden. 

Het duurde even maar dan heb je ook wat. De helling was leeg. Langzaam rolde MJ naar beneden, naar de voet van de helling. 

Eerlijk is eerlijk. Ik zou het op dat moment opgegeven hebben. Ik zou de draaicirkel van MJ getest hebben. Ik was als een dief in de nacht verdwenen. Hij niet. Hij liet de motot van MJ ronken en met een korte aanloop vloog hij de helling op. Ik liep over het naastgelegen stoepje naar boven. Enigszins beschaamd, dat wel. Een paar weken later werd MJ ingeruild voor een echte auto. Eentje die de helling wel aan kon. Voor mij kwam dat te laat. Ik had een helling-traumaatje opgelopen. Ik vermeed elke helling en lukte dat niet, dan wachtte ik tot de helling leeg was alvorens met een ronkende motor de helling te nemen.

Tot vandaag. In een aanval van 'ik ben toch geen fokking watje' hebben Iggy en ik vandaag het oude trauma overwonnen en de Ikea-parkeergarage helling genomen. Yihawww!

Oww, dat was ik in het intro vergeten te zeggen. Buiten een licht traumatische herinnering is het natuurlijk ook een zwaar humoristisch exemplaar die het goed doet op feesten en partijen. 😂

6 opmerkingen:

  1. Geweldige herinnering! Knap van je dat je meteen deze horde hebt genomen, ook over nu hè.
    Ik heb zo ooit eens voor een brug gestaan... en ik kreeg de auto niet meer in zijn 1e versnelling, maar die gleed steeds in de achteruit. Vraag me niet hoe het kan.. Rood hoofd en het zweet tot in mijn bilnaad... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zoiets zou mij ook kunnen overkomen.. Gelukkig kan dat met een automaat niet meer. Zelfs de motor af laten slaan is geen optie meer..

      Verwijderen
  2. ik p*s in mijn broek als ik eraan denk een wasstraat in te moeten na een ervaring met toeters, bellen, noodstop èn een steeds langer wordende rij achter me (beetje overdrijving is mij niet vreemd ....)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De wasstraat… Dat is ook nog een puntje.. ;-) Maar nu blinkt Iggy nog te veel en glijden de waterdruppels weg..

      Verwijderen
  3. Oeps. Leuk verhaal en knap dat het nu goed ging.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. haha een leuk blog heb je er ook aan overgehouden.
    Ik was je kwijt overigens!! Maar blij je weer gevonden te hebben :) :)

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!