zondag 24 september 2017

Ouwe Zuurpruim?

Ja… ik ben zelf ooit ook klein en jong geweest..
Ja… ik was niet altijd de makkelijkste…
Ja… ik had een karaktertje om het maar even te stellen..
Ja… mijn ouders hebben wel eens te horen gekregen dat ik slecht opgevoed ben.. terwijl ik er 100% zeker van ben dat zij een knap staaltje werk hebben verricht met Broer en mij!

Ja… ik ben moeder..
Ja… Zoon is ooit klein geweest…
Ja… Zoon was niet altijd de makkelijkste… Hij stuiterde van zijn bed zo naar de woonkamer zo naar buiten het leven … Een kinderslot had geen geheimen voor hem, hij was handiger met het insteken van een stekker in een afgeschermd stopcontact dan ik en dankzij zijn Houdini-kwaliteiten was het omhoogzetten van de klink voor ons, zijn ouders, lastiger dan voor hem…
Ja… Ik heb wel eens door een winkel gelopen met een blerend kind aan mijn hand en een gezicht zo nors en stuurs dat ik hoopte dat niemand mij zou aanspreken en al helemaal niet om mij te vertellen hoe ik mijn kind op moet voeden. Uiteindelijk denk ik dat zijn vader en ik (samen met Super-oppas als grote constante en superconsequente factor) ondanks falen als echtpaar niet als ouders gefaald zijn.. 

Bovendien besef ik mij terdegen dat sommige kinderen door wat voor reden dan ook iets meer geduld en aandacht van hun ouders en daarmee de omgeving vragen en dat het met name voor de ouders niet altijd makkelijk is. Maar ook dat je als ouder soms in een situatie verkeert waarin alles, inclusief je kinderen, je even te veel is en je even niet met je omgeving bezig bent. Ik zal dus niet snel iets zeggen wanneer andermanskinderen mij waar dan ook het bloed onder de nagels vandaan halen. 

Misschien dat ik mijzelf gisteren daarom even een ouwe zuurpruim voelde. Een onredelijk mens. Iemand die niet open staat voor de noden van een ander. Want eerlijk is eerlijk, als blikken hadden kunnen doden, dan hadden twee kinderen het nu zonder vader moeten doen. Dan was die (vermoedelijk) beste man gisteren in een van de grootgrutters van Venlo in het eerste gangpad, ter hoogte van de per stuk verpakte koeken, dood ter aarde gestort. 

Gelukkig doden mijn blikken niet. Verder heb ik niets gezegd over zijn, in mijn ogen, niet aanwezige opvoedkundige kwaliteiten. Want ik snap het allemaal wel. Ik begrijp dat er verzachtende omstandigheden zijn. Ik weet dat bemoeizuchtige omstanders de situatie er vaak niet beter op maken. Dat weet ik uit het verleden. Dat lees ik regelmatig op diverse Social Media. En wee je gebeente wanneer je dan, na een klaagzang van een ouder over omstanders die over opvoeden durft te beginnen, dan wordt je door 100.000 compleet onbekende onderuit geschoffeld.

Juist daarom wil ik de andere kant ook eens belichten….

Half elf. Ik hang de eerste was van de dag op en zet de machine aan voor was nummer twee. Ik ben moe na een week werken, heb meer pijn dan mij lief is en ben daardoor laat opgestaan en dat met een volle dag voor de boeg. Met de boodschappenlijst van mijn moeder op zak ga ik op pad. Eerst naar een tuincentrum om een cadeautje voor de buurvrouw van moeder te kopen. Dan door naar grootgrutter een om daar een deel van de weekboodschappen van moeder te halen. Bij binnenkomst moet ik uitwijken voor een karretje waar twee kinderen, een meisje van een jaar of 8 misschien 9, en een jongen zo'n twee jaar ouder, bij staan te wachten. Niet de meest gunstige plek om je kinderen en een kar te parkeren, maar soit. Wat moet dat moet. In de wetenschap dat de eerste dingen op het lijstje achter in de winkel staan zet ik mijn karretje een eindje verder aan de kant en neem het briefje door. Muesli fruit + noten (groen pak) staat er. Ik kijk om mij heen. Weet zeker dat de muesli in het eerste gangpad staat en inderdaad, ik heb gelijk. Het rek wordt alleen deels aan het oog onttrokken door het karretje met de twee kinderen die er pal voor staan. Op zoek naar het groene pak vraag ik het meisje of zij aan de kant wil gaan. Het kind geeft geen sjoege. De jongen klimt op de kar en negeert mij. Om het gangpad niet verder te blokkeren zet ik mijn karretje ietsjes verderop tegen het schap met koekjes aan en stop het briefje in mijn broekzak. Met een beetje geluk kan ik, als ik beide handen vrij heb, net over de kar en om het meisje heen de door mam gewenste muesli pakken. Helaas. Het lukt niet want de jongen duwt de kar net daar waar ik wil grijpen. 

Er komt een man met kar binnen. Hij slalomt om de kar van de kinderen heen en begint te kuchen. Mijn kar staat in de weg. Ik loop naar mijn kar en zeg, 'Sorry, lomp geparkeerd maar ik probeer daar een pak muesli te pakken en die kinderen staan met hun kar in de weg'. De man kijkt mij aan of ik een of ander vies insect ben en loopt door. Over zijn schouder roept hij, 'Kom', en het meisje zet de kar in beweging. Ik pak de door moeder gewenste muesli, leg deze in mijn karretje en ga op zoek naar het volgende item op het lijstje. Per stuk verpakte appelkoeken en cakejes. Ik zucht eens om de afvalberg en loop langzaam langs de rekken. Ik zie hoe schuin voor mij het meisje aan je kar gaat hangen en terwijl ik mij afvraag waar de jongen den de tweede kar zijn knalt er iets tegen mij aan. Ik roep hard 'au'. Meer van de schrik dat mijn toch al wankele evenwicht nog wankeler wordt dan van de pijn. Ik draai mij om en zie de jongen op de grond liggen. Al spelend met de kar is hij omgevallen. Hij zegt niks tegen mij. Net zo min als de vader. Die kijkt mij kwaad aan. Alsof het mijn schuld is. Even wil ik iets zeggen over opvoeden. Over het aanbieden van excuses wanneer je iemand hindert, pijn doet. Maar ik houd mijn mond. Mijn evenwicht is namelijk dusdanig wankel dat ik bang ben dat ik flip. Dat ik als een viswijf ga staan schreeuwen. Of nog erger. Van vermoeidheid in tranen uitbarst. Dus werp ik je een blik toe. Niet zo'n grote met bruine bonen maar eentje vanuit mijn ogen. 

Even later bij de kassa, en tien minuten later in de volgende winkel zie ik je weer. Ik zie je weer kwaad naar mij kijken. Zie dat je denk 'Ouwe zuurpruim'. In gedachten lees ik je stukje op FB over hoe zwaar je het hebt als alleenstaande vader (dichterlijke vrijheid van mijn kant), dat jij er ook niet op zit te wachten om met twee kinderen de boodschapen te moeten doen maar je kunt nu eenmaal niet anders en dat je dan zwaar gehinderd wordt door een of ander mens op leeftijd wat gewoon tijdens kantooruren haar boodschappen moet doen in plaats van op zaterdag wanneer hardwerkende mensen etc. 

Vandaar dit blog...

Ja lieve (jonge) ouders, ik snap dat je er niet op zit te wachten om in het openbaar constant door vreemde te worden aangesproken op het, al dan niet uit onvermogen tot opvoeden van jouw kant, voortkomend gedrag van je kind(eren). 

Maar, lieve (jonge) ouders van Nederland. Het wordt tijd dat de klagers en de kreuners onder jullie eens gaan beseffen dat die vreemde voor of achter je in de rij er niet op zit te wachten om geconfronteerd te worden met het gedrag van jouw kind(eren). Of dit nu geschreeuw is, of gehuil, of lomp gedrag met een karretje. Dat het een wisselwerking is. 

En ja.. Je kan altijd een beroeps-zuurpruim tegen het lijf aan lopen. Maar over het algemeen zijn de mensen voor en na je in de rij net als jij… Mensen die roeien met de riemen de ze hebben en die, net als jij, pogen met twee armen tien ballen in de lucht te houden. 

Dus, zeg eens een keertje sorry voor het gedrag van je kinderen richting. Of nog beter, laat hen het zeggen. Echt, geloof het van een moeder met ervaring, er is niets wat de lucht zo opklaart als twee babyblauwe ogen die je oprecht aankijken, een mondje wat oprecht 'sorry' zegt om, bij afwezigheid van een goed werkend korte termijn geheugen, prompt in het verfoelijke gedrag te vervallen. Maar houd nu eens op die vreemde de schuld te geven en te zien als de veroorzaker van het kwaad. 

Zo, deze ouwe zuurpruim heeft gesproken.  

4 opmerkingen:

  1. Jij een oude zuurpruim? Ik ben veel erger! Ik irriteer me te pletter aan al die prinsjes en prinsesjes die zich zo nodig 'moeten kunnen ontwikkelen'. Ik zou willen dat kinderen gewoon weer opgevoed werden. Net als wij vroeger. Leren met twee woorden praten. Respect hebben voor andere mensen. En luisteren! En als ik écht een baaldag heb dan zég ik dat nog ook.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!