woensdag 20 september 2017

Soms…

Eind augustus werd Mam een beetje onverwacht opgenomen in het ziekenhuis. De symptomen waren bekend: uitdroging, open wond op de rug, algeheel gevoel van malaise maar het duurde dit keer iets langer tot de veroorzaker gevonden werd. Een bacterie. Wie wat waar is nog steeds onduidelijk maar gelukkig reageerde dat beestje wel goed op de antibiotica (hij legde keurig het loodje) en na goed anderhalve week mocht Mams weer naar huis. Wel met wat voorwaarden…

Haar medicijnen worden voortaan voorverpakt per dag/tijdstip in een zogenaamd Baxtersysteem bezorgd, Thuiszorg neemt de zorg over het toedienen van de medicijnen over van Mams en komt voortaan 4 maal daags even binnen vallen en er moest een afspraak gemaakt worden met de fysiotherapeut en een dietiste. Bij vertrek uit het ziekenhuis knikte Mams braaf maar dat kennen we.

Het bij de apotheek bevestigen van het Baxtersysteem werd mij niet in dank afgenomen. Prompt hoefde ik het weekend daarop geen boodschappen te doen. Toen kreeg ik bericht van Broer en Schoonzus. Mams was niet van plan om afspraken met de fysio (ik heb nu al geen adem) en dietiste (ik maak zelf wel uit wat ik eet) te maken. Twee dagen later belde Mams huisarts mij om te vragen of hij even bij haar aan mocht gaan en of er nog bijzonderheden waren. Ja dus. 

Via de familie-app liet ik Broer en Schoonzus weten wanneer de huisarts bij Mams zou komen. Vorige week woensdag. Die avond belde zij naar Broer om te vragen hoe het met hem ging. 'Goed', zei Broer en vroeg naar wat de huisarts had gezegd. Mams explodeerde en prompt hoefde Broer en Schoonzus dat weekend geen boodschappen te doen want het werd tijd om de diepvries leeg te maken.  Om heel eerlijk te zijn heeft zij ons daar niet mee, met het afzeggen van deze toch wel tijdrovende verplichting.

Zondagavond belde Mams ineens. Of wij van het weekend wel kwamen. Ik besloot niet op het 'wel' te reageren. Tenslotte heb ik op haar verzoek geen boodschappen gedaan. Ik zei dat ik kwam. 'En Zoon?', vroeg Mams. 'De wasmachine is stuk en de vorige keer had hij het zo gerepareerd'. Ze gaf nog wat bijzonderheden met betrekking tot de wasmachine en we namen afscheid. Ik zette haar verhaal op de familie-app. 'Waarom belt ze ons niet', vroeg Broer. 'Wij wonen veel dichter bij'. Tja. Mam is van mening dat wij allemaal een eigen taak hebben die niet door een ander gedaan kan worden en de wasmachine valt onder het aandachtsgebied van Zoon.

De rest van de avond en de volgende dag dacht ik over het wasmachineprobleem na. Er klopte iets niet. Wij hebben bijna dezelfde wasmachine en kapot is meldingscode en zwart scherm is geen stroom of definitief kapot. Ik was aan het overwegen maandag samen met Zoon even op en neer te rijden maar aarzelde even. In plaats daarvan belde ik Mams even om te vragen of er wel stroom op de wasmachine stond. 'Hoe moet ik dat nou weten?', was haar antwoord. 'Kan je dat niet even controleren?', vroeg ik en vertelde over foutcodes, zwarte schermen en consequenties. Mams zou niet weten hoe dat moest. 'Dan vraag je de thuiszorg maar', zei ik. 'Die kunnen dat niet', was haar snauwerige antwoord. Ik reageerde dat de dames van de Thuiszorg echt niet achterlijk zijn en echt wel kunnen controleren of de wasmachine aan of uit staat en of de schakelaar wel goed staat.  Mam koos eieren voor haar geld. 'Ik zal het vanavond vragen en de verpleegkundige die morgenochtend komt kan het zeker wel.' Ik sprak met haar af dat zij mij dinsdagochtend even zou bellen. Weer zette ik ons gesprek op de app. 'Ik ga dadelijk wel even kijken', zei Broer. 

Vijf minuten later ging de telefoon. Zoon nam op. 'De wasmachine doet het weer. Ik heb op wat knoppen gedrukt en alle lampjes en zo branden weer'. Zoon stuurde meteen een appje naar Broer en ik was vooral blij dat ik toch maar niet in de auto was gestapt. 

En ja, het is fijn dat ze er nog is maar soms… Zou ik haar met liefde en plezier achter het behang plakken. Vinylbehang met extra goed plakkende lijm. 

Vrijdag zal ik wel horen of ik zaterdag nog welkom ben ;-)

4 opmerkingen:

  1. Ik heb ook zo'n moeder.ik woon ver weg, mijn zus en broer zijn de soldaten. Ik vind het vooral vervelend dat ik niet ook bij kan springen. Dat zou de "lasten" verdelen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Voor jou is de afstand inderdaad helemaal een ramp. Voor mij is het vaak met een uurtje rijden wel te overbruggen.. Het verdelen van de lasten scheelt. Maar met het verstrijken der jaren, het zelf ouder worden, wordt het eigenlijk alleen maar zwaarder, onder verdelen van de lasten.

      Voor de ouder is het trouwens ook niet leuk. Je wilt niet op je kinderen leunen, wilt het allemaal nog zelf doen maar als het fysieke gestel dan niet meewerkt… Pfff...

      Verwijderen
  2. wij hebben ook zo'n moeder. Eigenwijs en dwars en boos. En ook zo ontzettend lief. En ze heeft altijd zo goed voor ons gezorgd dat we graag wat terug willen doen. Maar daar heb je soms echt engelengeduld voor nodig. En ergens snap ik het wel, hoor. Dan ben je de oudste (en de wijste natuurlijk!) en dan wordt je van alle kanten betutteld. Bah!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Poe hé, even diep zuchten dus en dan maar weer door. Want gelukkig is ze er nog wel.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!