zondag 3 september 2017

You only live once..


'Ik ga morgen naar Oma, ga je mee?', vraag ik Zoon vrijdagavond. 'Oh nee, da's waar ook, jij gaat morgen naar je vader toe', zeg ik er meteen achteraan. 'Dan is meegaan naar Oma niet handig'. 


Uiteindelijk gaan we zaterdag wel samen naar mijn moeder. Heen samen in zijn auto, op de terugweg neem ik de trein terwijl hij verder rijdt naar zijn vader. 'Zal ik je op het station afzetten', vraagt hij na het bezoekuur. 'Ben je gek', antwoord ik hem. 'Zo ver is het station hier niet vandaan. Ik ga lopen'. 

Volgens google is de afstand ziekenhuis - station iets meer dan drie kilometer. Geschatte tijd: 43 minuten. Qua afstand had google helemaal gelijk, qua tijd overbrugde ik een kleine 50 jaar.

Het eerste stuk waren de herinneringen nog te algemeen. Het ziekenhuis ligt vlak bij het winkelcentrum waar ik in mijn jonge jaren menig boek en kledingstuk heb gekocht. In het ziekenhuis zelf heb ik nog stage gelopen. En dan… Dan deel ik herinneringen met de dames Me, Myself & Wiebel..

- Ik weet nog dat dit braakliggend terrein was..
- Hier was het zwarte pad met een eindje verderop de boomgaard waar ik onrijpe appels heb gejat. Djiezz, wat ben ik toen ziek geweest…
- Daar woonde de oma van C…
- Ahhh, de kokschool…
- Vroeger stonden hier dennenbomen die zo dicht tegen de balkons aangroeide dat je via de boom zo op het balkon kon klimmen… (Ik begrijp ineens waarom de bomen weg zijn..)
- In deze bocht liep ik fout waardoor ik verdwaalde en de hele familie in paniek was ..
- Daar is mijn school… Het gebouw van vroeger was veul mooier.. De kleuterschool had openslaande Franse deuren en het hoofdgebouw een statige trap..
- Ohhh, de garage is er niet meer…
- Hier woonde S. Die kreeg thuis nooit kroketten en at zich op mijn verjaardagsfeestje ziek aan de door Mams zelfgemaakte kroketten en kotste de hele auto onder…
- Hier woonde L. Die was zo lening, die kon op haar buik liggend op de grond een vogelnestje maken…
- In deze straat, in de platenzaak van de ouders van D. heb ik mijn eerste singeltje gekocht..
- Goh, stonden die huizen hier vroeger ook al?
- Gelukkig, de voetgangerstunnel is er nog…

Op het station aangekomen app ik Broer en Schoonzus om een klein verslag uit te brengen van het bezoek. Ik krijg een half uurtje later een reactie. 'Wij zaten net op de SEH. Broer heeft hoge koorts en wondroos. Ligt nu met AB-kuur in bed'. 

Ik sta weer met beide benen in het heden. Realiseer mij door dit bericht en door een telefoongesprek met een vriendin eerder op de dag dat leven en gezondheid ook op mijn leeftijd, onze leeftijd, fragiel is. Niet vanzelfsprekend. 

In de trein denk ik na over wat ik ga eten. Ik heb zin in sushi. 'In je eentje?', vraagt Me. 'Je kan afhalen', antwoord Myself. 'Doe niet zo gek?', reageert Me. 'Je gaat gewoon naar meneer Heijn en doet boodschappen'. 'Sushi is anders wel heel erg lekker', probeert Wiebel het nog. 'En je leeft maar een keer..'. De twee andere dames kijken haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Wiebel valt stil maar eenmaal in Venlo aangekomen probeert zij het nog een keer en loopt rechts het station uit. 'Ik heb het koud', klaagt Me. 'Ik wil naar huis en dadelijk iets warms eten', moppert Myself. Wiebel legt zich bij de meerderheid neer en maakt rechtsomkeer. Linksomkeer eigenlijk. Zij zet er een stevige pas in. 'Niet zo snel Wiebel, ik krijg het warm', zegt Me. 'Sushi', denkt Myself. 

Heel even vraag ik mij af wat de mensen op het station wel niet zullen denken van dat gezigzag van mij maar dan ben ik al gekeerd en loop in een stevig tempo naar het sushi restaurant. 

You only live once..







3 opmerkingen:

  1. haha groot gelijk. Je moet er uithalen wat er in zit. Voor je het weet kan het niet meer.
    Hopelijk heb je genoten van je maaltijd :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat leuk geschreven. Zo mooi door de memory-laan. Heerlijke herinneringen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Altijd zo leuk om die oude plekjes te zien. En je hebt gelijk, hoor1 YOLO!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!