maandag 4 september 2017

Zo fokking moe



Ik ben de eerste om toe te te geven dat het concept bejaardentehuis zoals dat in de jaren zestig/zeventig van de vorig eeuw gepresenteerd werd een beetje een hele heftige aanslag op de rijskbegroting was. Ik snap dat zorg duur is, gespecialiseerde zorg nog duurder. Ik begrijp dat er bezuinigd moet worden. Dat er naar andere oplossingen gezocht moet worden omdat we anders failliet gaan. Al was het maar omdat de Nederlander gemiddeld gezien steeds ouder wordt. 

Echt. Ik snap en begrijp het. Alleen, met dank aan alle bezuinigingen en 'goede' ideeen van de dames en heren in het pluche die hoogstwaarschijnlijk zelf niet in mijn positie verkeren ben ik nu zo fokking moe. En met mij vele generatiegenoten die de zorg voor kinderen, ouders, werk en, last but not least,  zichzelf moeten zien te combineren. 

Natuurlijk bestaat (mantel)zorgen al zo lang er mensen op deze wereld rondlopen. Tenslotte hoort ouder worden, met de vaak daarbij horende mankementen, bij 'the circle of life'. 

Alleen, toen mijn grootouders (mantel)zorgde, werkte slechts een van de twee buitenshuis waardoor het voor de andere net iets makkelijker te regelen was. De huisarts kwam in geval van nood nog aan huis (als je je al een huisarts kon veroorloven, dat dan weer wel) en specialistische zorg stond nog in de kinderschoen. 

Toen mijn ouders (mantel)zorgde waren zij in de gelukkige omstandigheid dat de kinderen (bijna) waren uitgevlogen, was mijn moeder fulltime huisvrouw, broer en ik (bijna) het huis uit en was pap zich mentaal aan het voorbereiden om binnen een paar jaar, op 58,5 jarige leeftijd te stoppen met werken. Hoewel het bejaardentehuis toen al ter zielen was deden aanleunwoningen het goed. Je eigen bedoeninkje en zorg krijgen als het nodig was. 

En nu… Nu wonen ouderen, ook zij die dat vanuit lichamelijk en/of geestelijk oogpunt eigenlijk niet meer kunnen, nog zelfstandig. Als zij, en de familie, geluk hebben met ondersteuning van thuiszorg en thuishulp. Gaat het mis dan wacht daar het ziekenhuis met aansluitend een revalidatieplek in een zorginstelling of terug naar de eigen woning. Vanuit financiele overwegingen wordt er geknibbeld op de hoeveelheid thuiszorg, thuishulp, duur van het revelidatietraject. De familie, maar ook buren, burgers en buitenlui, worden geacht bij te springen. Dus springen wij, de mantelzorgers van Nederland. 

Als je geluk hebt, kwakkelt slechts een van je (schoon)ouders en ben je geen enig kind zodat je de zorg met meerdere mensen kunt delen maar zelfs gedeelde zorg gaat knellen/kan gaan knellen. 

Ik heb geluk. Ik kan de zorg delen met Broer en Schoonzus, Zoon, Tante en Buurvrouw. Broer en Schoonzus hebben al minder geluk. Haar ouders hebben ook mantelzorg nodig. Ik weet, nu doe ik even wat extra, daarna nemen Broer en Schoonzus mij een paar weken waar zodat ik bij kan tanken. Het zorgen is in evenwicht.

Maar het evenwicht is wankel. Net zo wankel als de gezondheid van Mam. Ondertussen is zij weer thuis (ik heb haar vandaag naar huis gebracht) en zijn Broer, Schoonzus en ik uitgesprongen omdat wij zo fokking moe zijn. Daarbij, Broer ligt met wondroos en koorts in bed waardoor Schoonzus er naast haar werk nog een zorgtaak bij heeft gekregen en ik… 

Ik heb er maar een pijnstiller extra in gegooid om op de been te blijven want ja.. ik denk niet dat het nieuwe kabinet, als het er ooit komen gaat, 100 miljard extra gaat uittrekken om er voor te zorgen dat er in Nederland weer menswaardige zorgoplossingen voor de oudere medemens komen, met voldoende gekwalificeerd personeel die ook nog tijd hebben voor een praatje. 

4 opmerkingen:

  1. Dit klinkt echt helemaal niet goed. Wat verdrietig dat het zo loopt. Mantelzorgen is inderdaad vaak heel zwaar. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb gemantelzorgd, en dat was niet altijd een pretje .... Nu begint het (mantel)zorgen voor mijn schoonouders die steeds minder zelf kunnen , met name schoonmoeder holt achteruit.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. I know. En vaak is het niet eens de zorg zelf die het zo zwaar maakt. Maar het geregel, het onbegrip, het van kastje naar muur gestuurd worden. Het is treurig gesteld. Zorg goed voor jezelf. Want als jij instort...

    PS: wel fijn dat mams weer thuis is. Beterschap met broer.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!