zondag 1 oktober 2017

Omdenken

In de tijd dat ik net wist dat ik de auto-immuum ziekte fibromyalgie heb ben ik heel wat keren tegen een muur omhoog geknald omdat ik 'vergat' dat ik ziek was. Vergat dat ik nu, op dit moment 100% energie heb maar dat dat over 2 minuten ineens heel anders kan zijn. Wat volgde was een proces van vallen en opstaan (letterlijk en figuurlijk) om te accepteren dat ik in mijn hoofd misschien nog wel dezelfde energieke, actieve, onbezonnen en spontane Wiebel was, maar dat mijn lijf daar heel anders over dacht. Dat mijn geest het dan wel normaal vond voor een mens van mijn leeftijd om eerst 150 km te rijden, dan 20 km te wandelen, een hapje te eten om daarna weer 150 km te rijden maar dat mijn lijf zo af en toe dacht dat het een andere leeftijd had. Jaartje of 1.000 ouder of zo. 

Het heeft even geduurd maar uiteindelijk hebben lichaam en geest een modus gevonden die voor beide werkt. Een soort Me, Myself & Wiebel constructie maar dan anders zal ik maar zeggen. De belangrijkste pijler van die constructie is accepteren dat er een super gezonde geest in een tikkie een krakkemikkig lijf huist. Dat scheelde een slok op een borrel; ook qua energielekken. Niets zo frusterend om voor de miljoenstigste keer te moeten zeggen 'Sorry, ik dacht tot gisterenavond dat ik energie genoeg had om te (vul hier iets leuks in) maar toen ik vanmorgen opstond bleek..'. Een van de methodes om het energielek wat teleurstelling heet te vermijden was gewoon maar niet meer 'ja' te zeggen op uitnodigingen. 

Ondertussen zijn de wereld en ik een aantal jaren verder en kwam ik tot de conclusie dat bij voorbaat nee zeggen bijna net zo'n groot energielek blijkt te zijn als af moeten zeggen. Misschien zelfs wel groter. Bij afzeggen ben ik echt geen knip voor de neus waard, maar als ik uiteindelijk op de dag dat ik niet naar een leuke afspraak ga omdat ik mijzelf bij voorbaat al gediskwalificeerd had mijzelf top voelde dan was het dubbel balen.  

Toen kreeg ik een uitnodiging voor de 'If you like it then you should put a wig on it'-party van een vriendin die nu niet echt om de hoek van de deur woont. 221 km zonder fout rijden, dus ik bedoel maar. Ik hield een slag om de arm, maakte er een misschien van en baalde als een stekker want misschien wordt bij mij negen van de tien keer 'gaat niet'. Ik ging er eens goed voor zitten en stelde mijzelf wat vragen. De antwoorden waren 'Het gaat eigenlijk best wel heel erg goed met mij'. 'Ik wil er heel erg graag naar toe', 'Het is een pokkeneind rijden'. De oplossing: Ik heb een hotelletje geboekt en ja gezegd. Simpel idee, groot plezier. 

De rit er naar toe was, ondanks diverse files, relaxt. Tussen aankomst hotel en start feest lag voldoende tijd om met een andere vriendin uit eten te gaan. Omdat ik binnen tien minuten in het hotel kon zijn was ik niet constant met de tijd bezig en, het allerbelangrijkste, ik kon blijven tot ik moe was in plaats van te anticiperen op wat er fysiek komen ging door op het hoogtepunt van gezelligheid huiswaarts keren. Toen ik mij halverwege de avond ineens realiseerde dat het hebben van een chronische aandoening niet automatische betekent dat ik chronisch ziek ben. Een eye-opener van megasterrenformaat. Hierna kon mijn weekend niet meer stuk. 



Alleen voor Toet voldeed het weekend niet helemaal aan zijn verwachtingen. De autorit was fantastisch en volgens hem is Grumpy de mooiste auto met de beste automaat ever. De avond alleen in het hotel doorbrengen was spannend, baas over de afstandsbediening zijn is leuk. Alleen… dat de kamer niet over een minibar beschikte en dat het hotel de optie roomservice niet kent… heeft die kleine muis zwaar teleurgesteld. Maar daar komt hij wel weer overeen. 

9 opmerkingen:

  1. Juiste instelling!
    Ik zeg ook niet meer op voorhand ‘nee’ tegen iets leuks/interessants/etc maar wacht af hoe ik me op die dag/ochtend/avond voel. Is niet altijd leuk maar wel goed voor mijn lijf :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En als het echt iets superduperleuks is, dan is er soms ook nog een mouw aan het energie- en pijn-probleem te passen..

      Verwijderen
  2. Fijn dat je op deze manier toch naar het feest kon!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een goed idee om die lange ritten zo op te lossen!
    Hoop dat je genoten hebt. En ook van de autorit! :-) Maar dat kan bijna niet anders!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb genoten van de rit en, na dik 230 kilometer pijnvrij uit de auto stappen is een unicum voor mij. Dus wat betreft ben ik nog blijer met Grumpy dan ik al was… Jij en ik, wij hebben een top-auto!

      Verwijderen
    2. Oh wat een heerlijk nieuws zeg! Wat een verademing moet dat geweest zijn. Hij zit ook inderdaad heel erg goed.
      Nou, van dat laatste ben ik nu al overtuigd!!! :-)

      Verwijderen
  4. Heel slim om een hotel te boeken! Daardoor kreeg je bewegingsvrijheid die tegelijkertijd rust bracht. Ik houd ook altijd een slag om mijn arm.
    Zo herkenbaar om dit te lezen. Ik zou het geschreven kunnen hebben maar niet op zijn Wiebels want dat kan er maar één (-:

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat zal een lastig proces geweest zijn. En vast nog vaak wel. Maar die eye-opener is geweldig! Je had je mobieltje bij je, zeker? Anders had Toet een pizza kunnen bestellen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zonder mobieltje geen Google Maps, zonder Google Maps kom ik nergens…

      Verwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!