maandag 11 december 2017

Code Oranje

Ik mocht vandaag weer een paar uur uurtjes werken. Rond tien uur zag ik de eerste sneeuwvlokjes vallen. Om kwart over tien liep een collega van een andere afdeling binnen voor een praatje. Collega wuifde hem weg. 'We moeten even doorwerken. Wieb wil graag voor Code Oranje naar huis'. Andere collega begreep het helemaal. 

Om half elf liep ik het gebouw uit. De paar vlokjes die naar beneden dwarrelde deerde mij niets. Als het zo zou blijven...

Het bleef niet zo. Tegen de tijd dat ik de snelweg op reed vielen er dikke sneeuwvlokken op het wegdek. Sporen sneeuwde meteen dicht, strepen waren al onzichtbaar. Aan de overkant zag ik de jongens (of meisjes) van Rijkswaterstaat met zout en schuivers in de weer. 

In een sukkeldrafje reed ik naar huis. ik twijfelde even over mijn plan de weekboodschappen te gaan doen. Ik ging met Grump, die regelmatig waarschuwde voor gladheid en slipgevaar, in overleg. 'Zoals het nu is kan ik het aan', bromde hij. 'Wat zeuren die mensen op de radio toch over code Oranje. Er is niks aan de hand'.

Ik parkeerde Grump, pakte een karretje en ging mijn boodschappen doen. Een goed half uur liep ik met een volle kar naar buiten en zag alleen maar witte bulten op het parkeerterrein. Ik drukte op de sleutel en een bult ging met de knipperlichten flikkeren. Nadat ik de boodschappen achterin had gezet en Grump had uitgegraven konden we naar huis rijden. Omdat ik geen zin had om tweemaal de Maas over te steken en de route binnendoor slechts 4,1 km bedraagt sloeg ik linksaf, richting de stad. 

De eerste 500 meter was er, buiten stapvoets rijden, niets aan de hand. De sneeuw die viel. de auto's reden voorzichtig. Het eerste stoplicht kwam in zicht. Het eerste stoplicht bleef in zicht. Meer dan twee auto's per keer konden er niet door. Stilstaan, stapvoets rijden, stilstaan. 'Maar goed dat je mij hebt om het zware werk te doen', bromde Grumpy. Ik zei niks.

Ik was net het laatste stoplicht voor de tunnel voorbij toen het tot mij doordrong waarom het zo langzaam ging. De tunnel. Een ijsbaan naar beneden en waarschijnlijk een ijsbaan weer naar boven toe. Van baan veranderen ging niet meer. Ik moest de ijsbaan nemen. Het werd mij meteen duidelijk waarom het zo langzaam ging.  Iedereen voor mij wachtte tot de weg vrij was alvorens de tunnel in te glijden. Daardoor ging het bij het uitkomen van de tunnel ook soepel. Rustig reed ik de rotonde op, onder het spoor door, richting Stadsbrug. Net daarvoor sloeg ik af. Nog 500 meter, dan was ik thuis. 

Over die laatste f@kking 400 meter heb ik dik 50 minuten gedaan. Het was gestopt met sneeuwen. Uiteindelijk heb ik de motor maar uitgezet. 'Wat is er aan de hand? We hebben het over code Oranje, wat stelt dat nou helemaal voor', bromde Grumpy. 'K-weet nieh', antwoordde ik. 'De mensen rijden niet door'. Grumpy kwam even polshoogte nemen. 'Zal ik even buiten gaan kijken?", vroeg hij maar het leek mij geen goed idee om die Japanse kabouter door de sneeuw te laten banjeren. Uiteindelijk kwam de slinger weer in beweging en na nog wat gekreun en gesteun van mijn kant kon ik eindelijk linksaf mijn straat in draaien. Drie minuten later parkeerde ik Grumpy achteruit in en zat de beproeving er op. *)

Ik ga Grumpy morgen wel vertellen dat het KNMI de waarschuwing opgeplust heeft naar Code Rood. Vandaag ga ik de kou niet meer in. En als er morgen nog steeds sneeuw ligt, dan ga ik wel met het busje!



*) naschrift 11-12-2017, 17:30 uur: Ik weet ondertussen de oorzaak. Via deze weg rijdt je richting oprit snelweg. En die was vanwege de gladheid gesloten. 



8 opmerkingen:

  1. In het diepe zuiden der provincie is er weinig aan de hand. Toch heb ik vanmorgen uit voorzorg een afspraak in het nog verdere zuiden maar afgezegd. Was achteraf niet nodig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hier is de ellende (geloof ik) ook weer voorbij al ligt er nog wel sneeuw. Ik zie morgen wel hoe de vlag er bij hangt.

      Verwijderen
  2. Manlief bracht dochterlief naar Eindhoven, amper 20 kilometer vanaf hier. Om 12.20 uur vertrokken, om 15.15 gearriveerd. En dan ook nog zakken voor het theorieexamen (wat ze om 14.00 uur had, maar gelukkig mocht ze later nog aanschuiven). Teveel stress in de auto.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dan zaten ze midden in die bui. Die was wel even heftig.
      jammer dat ze haar theorie niet heeft gehaald door de stress.

      Verwijderen
    2. Ik ben zoooooo blij dat ik vrij ben deze week!

      Verwijderen
  3. Man en dochter kwamen vóór lunchtijd weer terug naar huis. Roos omdat de bussen 's middags niet meer zouden rijden, en Man omdat hij een langdurige file aan het eind van de dag vermoedde. Ik had vanmiddag een afspraak en toen ik daarvan terug naar m'n auto liep, moest ik haar bijna uitgraven. Echt bizar, zo'n stapel als er gevallen is!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een ellende was het, he? Maar je hebt het wel gezellig met Grumpy! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hij kan zo bij de jongens op de vensterbank gaan zitten.. ;-)

      Verwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!