dinsdag 16 januari 2018

Een hoog 'Ga met de muis naar de rechterbovenhoek'-gehalte

Op dinsdag verricht ik sinds een aantal maanden een paar uur hand-en-spandiensten voor de servicedesk. Ik mag dan meehelpen de bulk telefoontjes in goede lijnen leiden. Tijdens de ochtendienst begon het al lekker. Het wachtwoord van mijn support-account was verlopen en het duurde even voordat ik dat door had. Dacht dat ik het niet meer wist. Daarna wist ik net hoe ik de problemen rondom de e-mail server en de ontbrekende mailboxen op kon lossen toen ik een nieuw soort melding kreeg. Gelukkig had ik een van de pro's van de servicedesk naast mij zitten en wist ook hij niet zo één twee drie hoe dit probleem opgelost moest worden. Dat scheelt dan weer qua zelfvertrouwen. Uiteindelijk bleek het ook een redelijke rustige ochtend te worden waarin ik weer meerdere dingen heb geleerd. Dat kan namelijk op een rustig moment.

Aan het begin van de middag hadden de collega's en ik iets minder geluk. De telefoon stond roodgloeiend. En bijna allemaal vragen waar ik niks noppes nadah meekon. Ik was dus ook best dankbaar toen iemand belde die haar wachtwoord kwijt was. Vooral ook het haar maar niet lukte om een nieuw eigen wachtwoord aan te maken en tweemaal hetzelfde in te voeren. Het riedeletje, 'Mag niet op de laatste 12 wachtwoorden lijken, eigen voor of achternaam mag niet gebruikt worden, minimaal 8 karakters en drie van de vier opties, hoofdletter, kleine letter, getal, leesteken, moeten gebruikt worden' rolde steeds soepeler van mijn lippen. Uiteindelijk was het gelukt. Op naar de volgende. Weer een wachtwoord. Weer een aantal mislukte pogingen verder vroeg ik, 'Met welke melding komt de computer' en zij zei, 'De computer meldt dat de twee wachtwoorden van elkaar afwijken en dat het wachtwoord daarom niet opgeslagen wordt. Maar jij zegt dat het wachtwoord niet gelijk mag zijn aan de laatste twaalf....' 

Het is maar goed dat wij niet skypten want mijn gezicht sprak boekdelen. Ikzelf bleef rustig, nam alle schuld op mij, legde het nogmaals uit en ja hoor, het wachtwoord was gewijzigd. Gelukkig kreeg ik daarna alleen maar handen in het haar waar hebben jullie het over telefoontjes, al begin ik wel patronen te herkennen. Een van die patronen is dat het lang niet altijd de oudjes zijn die in digiland verdwalen. ;-)

3 opmerkingen:

  1. Wachtwoorden...praat me er niet van. Op de bank moest het elke maand veranderd worden en dat voor diverse systemen. Ik werd er weleens tureluurs van.
    Voor jou was het een leerzame dag!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!