donderdag 18 januari 2018

Mijn eigen 'Ga met de muis... ' momentje ...

Vanwege een tweetal afspraken bivakkeerde ik vandaag op locatie Venlo. Het voordeel daarvan is dat ik met de benenwagen naar het werk kan. Het nadeel dat ik daar geen eigen werkplek heb en dat de kans op een beetje een leuke flex-plek ook nihil is. Tenzij je heel vroeg komt. Voor mijn gevoel was ik vroeg, maar helaas. Alle flex-plekken waren bezet. Gelukkig mocht ik van de collega's van de servicedesk wel op 'hun' vijfde werkplek plaatsnemen. 

Na opstarten van de computer zag ik het al meteen. Er was die nacht wat met mijn profiel gebeurt want ik was alle snelkoppelingen op het bureaublad kwijt. Tot overmaat van ramp begon ook een van de twee beeldschermen te flikkeren en weg te vallen. Ik weet ondertussen dat iedereen die daar wel eens werkt daar last van heeft maar omdat de klachten meestal maar kort duren laat iedereen het er bij zitten. Vooral ook omdat de medewerker van de tweede lijn, die het scherm moet vervangen, niet overtuigd is van het mankement. Nu wel, want ik sleepte hem nog net niet aan zijn oren naar mijn werkplek toe. Het beeldscherm werd vervangen en daarna kon ik aan de slag met het goed zetten van de beeldschermvolgorde, het wegwerken van een zwarte balk en het herinrichten van mijn bureaublad. Aangezien ik tegenwoordig deel uitmaak van de flexibele schil van de servicedesk was het mijn eer te na om de jongens om hulp te vragen. Ik zag het als een mooi leermomentje. 

Binnen tien minuten had ik alles gepiept en ging aan het werk. Toen hoorde ik de naam van mijn collega uit Venray vallen en iets over een koptelefoon. Die het niet meer deed. De servicedesk medewerker noemde alle mogelijke opties op maar collega had alles al geprobeerd. Het ding deed het niet meer. Er werd een call ingelegd voor de afdeling telefonie. Bijzondere calls worden altijd onderling besproken en zo ook deze. Ik stopte met waar ik mee bezig was en luisterde mee. 'Wat gek', zei ik toen, 'Dinsdag toen ik zijn koptelefoon gebruikt heb deed hij het nog'. Aan het eind van de ochtend realiseerde ik mij ineens dat ik de betreffende collega niet meer had gezien en hem dus ook niet had verteld dat ik zijn koptelefoon even had geleend. En dus had losgekoppeld. Ik stuurde even een mailtje. Binnen no time had ik antwoord. 'Dank je wel. Je had het stekkertje niet in de juiste aansluiting gestopt. Jij bent echt toe aan vakantie'. 

Met schaamrood op de kaken heb ik de jongens van de servicedesk verteld welke strakke actie ik dinsdag had uitgehaald. Gelukkig konden zij er wel om lachen. Ik uiteindelijk ook. Als een boerin met kiespijn.  

8 opmerkingen:

  1. Je hebt nagedacht wat het probleem kon zijn en gevonden. Daar mag je best tevreden over zijn. Die jongens moeten maar tegen een stootje kunnen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zij vonden het wel leuk aan het gelach te horen. En collega zit er ook niet mee. Wat dat betreft werk ik met een bendeboel leuke mensen.

      Verwijderen
  2. Ach - als iemand anders zoiets doms uithaalt bedenk ik altijd maar dat dat een band schept: ik ben blijkbaar niet de enige die wel eens (of vaker) iets superstoms uithaalt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Aha, ik ben gewoon aan het 'bonden' met de klanten.. Hum, klinkt een beetje dubieuws... ;-)

      Verwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!