zaterdag 10 februari 2018

The day after

The day after voelt vreemd. Ik hoef nergens naar toe te rennen of te vliegen. Er staan geen afspraken in mijn agenda alleen een to-do list om akelig van te worden. Ik heb dik drie weken geen fluit in huis gedaan dus het is nodig. Hard nodig. Maar ik heb geen zin. 

Dus slaap ik eerst schandalig lang uit. Eenmaal wakker ga ik langzaam beginnen. Ik draai een was, ruim de vaatwasser in, zet de strijkplank terug in het halletje, maak de tafel leeg zodat het enorme boeket wat gisteren nog op de kist lag een beetje leuk ligt. Ik bedenk wat ik wil eten, doe boodschappen, maak de vensterbank schoon en geef de foto van Mam daar een plekje. 

Ik pak de mand met serviesgoed die ik bij Mam mee heb genomen uit en geef alles een plekje in de servieskast. Niet dat ik veel heb meegenomen. Wat Delfsblauwe gebruiksvoorwerpen, een diep bord, een ontbijtbord, een plat bord, een theekopje met schotel en de dekschalen. Die kan een mens nooit genoeg hebben al denkt die ene plank in mijn kast daar volgens mij anders over.

Er staan ook dingen als 'lezen' en 'studeren' op mijn lijstje maar of ik daar nu echt zin in heb weet ik eigenlijk niet. Zelfs de Olympische Spelen kunnen mij even niet bekoren. Dat komt wel weer. Nu mag ik even lummelen van mijzelf. Gewoon omdat het kan. De ervaring leert dat stof toch niet wegloopt. 

5 opmerkingen:

  1. De afgelopen dagen waren zo veelomvattend. Je hoofd loopt over. Goed dat je jezelf tijd gunt om te lummelen.
    Dikke kus ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Rianne,
    Ik was een tijdje weg en jij bent overgestapt op blogspot. Ik ben blij dat je me de nieuwe link stuurde (inmiddels de link aangepast). Al snel zag ik dat ik er niet mee klaar was om je laatste blogjes te lezen en dan te reageren. Je blogjes over je mam brachten me al snel aan het lezen en... aan het herkennen. Want ik had ook een mam en de gevoelens van angst, spanning, schuldgevoel en uiteindelijk ook rust (want nu hoefde ik me nooit meer zorgen te maken). Je schrijft er mooi over. Vooral dat jullie mam toch op het eind bij de hand namen en ze je heel subtiel liet blijken dat ze dat toch wel heel fijn vond, het gaf me rillingen. En daarnaast bracht het me bewondering, voor jullie saamhorigheid als familie, voor jou vanwege de kracht om dit alles te doorstaan en er dan zo indringend mooi over te schrijven.
    Dat is wat ik wilde zeggen. Ik ben er trots op zo iemand in mijn blogfamilie te hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Verdulleme Plaat... Ik heb het de hele dag zo goed als droog gehouden en nu lopen de tranen over mijn wangen. Dank je wel voor je compliment..

      Verwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!