zaterdag 3 maart 2018

Als de adrenaline wegebt...

Vier weken geleden overleed Mam. In die vier weken hebben Broer, SchoneZus en ik heel wat werk verzet. Jan Rap en zijn Maat zijn op de hoogte gesteld van haar overlijden en wij zijn drukdoende de flat op te ruimen. Vandaag, na weer een halve dag puinruimen, zit ik in de auto. Mijn linkerbeen brandt, mijn armen trillen. Ik onderdruk een geeuw en mijn oog valt op een berkenbosjes naast de weg. 'Je ziet bijna niets meer van de stormschade' denk ik, gevolgd door, 'Wat hersteld de natuur zich snel. Hoe lang geleden was het ook al weer dat Pap ziek werd?'.

De vraagstelling is fout. Pap was al heel lang ziek maar in november 2010 was het voor iedereen duidelijk dat hij in rap tempo aan het dementeren was. In oktober 2010 verliet ik na een kort bezoekje voorafgaand aan een korte vakantie als kind het ouderlijk huis, een week later werd ik met elk bezoek (Er volgde heel wat bezoeken en niet alleen vanwegen de ziekte van Pap. Ook Mam zat met enige regelmaat in de lappenmand al is haar de ellende van dementeren bespaard gebleven.) aan het ouderlijk huis meer en meer hun verzorger en steeds minder hun kind. 

Vandaag, op weg van Daar naar Hier*) voel ik hoe mijn linkerbeen brandt en mijn armen trillen. Pure vermoeidheid realiseer ik mij. Ineens vraag ik mij af hoe het mogelijk is dat ik de bij tijd en wijle zeer intensieve mantelzorgjaren heb weten te combineren met een onwillige lijf, het alleenstaand moederschap, een arbeidsovereenkomst voor 30 uur en een voorliefde voor studeren. Het antwoord bestaat uit vijf onderdelen: Een meedenkende huisarts, een zoon die steeds ouder, ver- en zelfstandiger is geworden, leidinggevende die dachten in oplossingen in plaats van in problemen, een thuisstudie die je even stil kunt zetten als je echt geen tijd of energie hebt en, last but not least, een grote dosis adrenaline om door te kunnen blijven gaan.

Het verhoogde adrenaline gehalte ebt nu langzaam weg naar een normaal peil terwijl ik nog steeds het tempo van de laatste acht jaar handhaaf. De reden waarom zo veel manterlzorgers omkiepen zodra  het zorgen er op zit realiseer ik mij. Met dit inzicht komt ook het besef dat ik nu de tijd moet nemen om een nieuw evenwicht te vinden. Even pas op de plaats moet maken. Volgens mij is het besef op tijd tot mij door gedrongen. Nu nog er naar gaan handelen. Adem in, adem uit! ;-)


*) Vanaf het moment dat Pap's ziekte zich ten volle openbaarde tot aan zijn dood op 26 juli 2013 heb ik het verhaal van zijn strijd tegen Alzheimer onder de titel 'Van hier naar Daar' met de wereld gedeeld. Dat verhaal is hier te vinden.

7 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. GA ik doen. Stap 1 is mij niet schuldig voelen als ik even niets doe... Want niets doen is ook belangrijk... Even bijtanken en zo.

      Verwijderen
  2. Goed dat je hier zo bewust mee bezig bent. GAat je vast lukken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het doorhebben is al heel wat. Het komt wel. Niet ineens misschien maar het komt wel.
    Ik bedacht me laatst hoe gek het is dat je moeder er niet meer is. Dat ik je logjes over haar zal gaan missen. Dat gekke internet toch. Het is net of ik jullie ken...

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!