vrijdag 2 maart 2018

Met het verstrijken der jaren ...

Na twee jaar in de combinatieklas HAVO/VWO te hebben vertoefd begon ik schooljaar drie op de HAVO. Vanwege mij zeer zeker niet tegenvallende resultaten kreeg ik na twee maanden een brief mee naar huis waarin stond dat ik alsnog over mocht stappen naar het VWO. Ik had daar weinig zin in, zag uren huiswerk voor mij opdoemen, en de brief bleef onder in mijn tas zitten. 

De les die ik toen leerde was dat wanneer je een besluit neemt, je altijd even verder moet lezen cq kijken dan je neus lang is. Drie weken na ontvangst van de brief vroeg mijn moeder om de brief. School had gebeld dat zij nog geen antwoord hadden ontvangen. Ik deelde mijn besluit mee, Mam zei, 'Ok√©, maar bedenk wel dat je na 5 HAVO niet hoeft over te stappen naar 5 VWO, die kans heb je nu gehad', ik knikte dat ik het begreep en Mam belde school om het besluit mede te delen. 

In de loop der jaren heb ik mij wel eens afgevraagd wat er gebeurt was als ik toen wat langer had nagedacht, maar spijt van mijn besluit heb ik nooit gehad. 

Er kwamen meer van dat soort momenten. Toen ik in 1995 voor mijn gevoel moest kiezen tussen werken (en soms met een doodziek kind van A naar B zeulen) en fulltime huisvrouw/moeder worden was die keus in 10 minuten gemaakt al heb ik geen gebruik gemaakt van de twee maanden extra bedenktijd die een personeelsfunctionaris mij gaf. Mijn besluit stond vast en ook al heb ik wel eens gedacht 'Waar ben ik aan begonnen', ik heb er nooit spijt van gehad. 

Afgelopen zomer stond ik weer voor zo'n keuzemoment. Dit keer tussen 'de baan van mijn dromen' en mijn professionele integriteit en persoonlijke waardigheid. Drie keer raden waarvoor ik heb gekozen? Juist. En toch... toch deed het van de week pijn toen 'de baan van mijn dromen'  ineens tussen de openstaande vacatures stond. Het voelde zo %&$#%² dat ik even dacht dat ik de verkeerde keuze had gemaakt. Dat ik misschien toch .... ? Gevoelsmatig zette ik de deur op een kier. Gaf andere de schuld van het feit dat ik die keuze heb gemaakt. Worstelde met die keuze; besprak deze met vrienden en collegae. De worsteling duurde niet lang.  Vanmorgen realiseerde ik mij namelijk dat 'de baan van mijn dromen' helemaal niet bestaat. Dat geen enkele baan alleen maar leuk is. Dat het gevoel wat voor mij aan deze baan kleeft gebasseerd is op ervaringen (en samenwerkingen) uit het verleden. En we weten wat daar voor geldt: 'Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst'.  

Ik ben blij dat ik van de zomer heb gekozen voor integriteit en waardigheid al valt het mij wel op dat ik met het verstrijken der jaren steeds langer nodig heb om te realiseren dat impulsief gemaakte besluiten voor mij toch echt de juiste zijn. 

5 opmerkingen:

  1. Ik ben jaloers op je. Ik ben namelijk een ontzettende twijfelaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi als je zo achter je besluit kan staan Ook ik kan behoorlijk twijfelen, maar als ik om ben dan ga ik er ook helemaal voor. Groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Keuzes maken, mijn ding is het niet.
    Fijn dat je het juiste besluit hebt genomen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Denk dat daar inderdaad wel wat in zit. Die 'impulsieve' beslissingen komen vanuit je gevoel, dus dat is goed toch!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je eerste keuze is ook vaak de beste!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!