vrijdag 9 maart 2018

Uitbarsting en een lach..

Er stond weer een dagje puinruimen op het programma. Om heel eerlijk te zijn begint het mij langzaam maar zeker de keel uit te hangen, dat ruimen maar ja, wat moet dat moet. 'Als we hier klaar zijn, ga ik thuis verder', zei ik ergens vandaag tegen SchoneZus die hetzelgfde idee bleek te hebben. Een mens verzamelt wat af in z'n leven.

Als eerste ging ik richting de thuiszorgorganisatie om 'de mappen' met Mam's informatie weg te brengen. Omdat er vlak voor Mam's vertrek naar het ziekenhuis nog een volle doos verbandmaterialen was gebracht en terugsturen geen zin heeft, nam ik die ook mee. Verder stopte ik ook de iPad en het modem in mijn tas. Ook dat was via de thuiszorg-organisatie voor Mam geregeld. Via de iPad had zij twee tot driemaal per week contact met een zorgmedewerker. Ik had zo veel bij mij dat het niet eens allemaal in mijn rugzak en trolley pastte zodat ik genoodzaakt was met de auto te gaan. 

Ik was al een tikkeltje gefrusteerd. De thuiszorg was een van de eerste organisaties die ik van het overlijden van Mam op de hoogte had gebracht en van alle beloftes was weinig terechtgekomen zodat ik twee weken geleden nogmaals heb gebeld en ook de toen gedane beloftes waren voor de helft beloftes gebleven. Enfin, de mappen werden in ontvangst genomen, het verbandmateriaal uitgezocht, van een sleutel van Mam die daar zou liggen wisten zij niets en .... de iPad konden zij niet in ontvangst nemen. Ik flipte. Ik vloekte. Er vloeide tranen. Mijn hakken gingen in het zand. 'Alle zorgorganisaties hebben alles keurig meteen in de eerste week geregeld, alleen bij jullie ben ik &*YHGU**%$%%ĜBYUI al vijf weken aan het leuren. Regel het maar'. 

De dames gingen regelen. Beide gingen bellen. BInnen vijf minuten was duidelijk dat de sleutel van Mam op deze vestiging in de kluis lag. Het wachten was alleen op een verklaring die doorgemaild zou worden. Het regelen van de inname van de iPad duurde iets langer maar uiteindelijk is ook dat goed gekomen. Toen ik de sleutel overhandigd kreeg zei de dame die dat geregeld had, 'Ik heb ook het alarm opgezegd, dat was nog niet gebeurt'. Ik bleef rustig maar zie met opgetrokken wenkbrauw, 'Bijzonder. De doos om het alarmkastje en het halsalarm in te retourneren hebben we twee weken geleden al ontvangen'. 'Het is momenteel een zooitje hier', zei de dame heel eerlijk. 

Bij het afscheid nemen bood ik mijn verontschuldigingen aan. 'Ik weet dat jullie het druk hebben, dat er hier waarschijnlijk ook veel zieken zijn, maar het werd me allemaal even te veel'. Dat begrepen de dames wel. 

In het trappenhuis van de flat liep ik SchoneZus tegen het lijf die met een van de wijkverpleegkundige stond te praten. Over Mam. Het was een fijn gesprek. Het is fijn om te horen dat wij niet de enige zijn die Mam missen. 'Je kon goed met haar praten', zei de verpleegkundige, 'Ze had echt belangstelling voor je. Vroeg later ook naar de afloop van dingen die je haar verteld had'. 

Na een ochtendje ruimen togen SchoneZus en ik met twee dozen tin en Delfsblauw keramiek en 10 zakken kleding richting Dorcas. Als 'toegift' hadden we ook nog de collectie van Laafjes van Mam ingepakt. 'Misschien willen ze die wel hebben', zeiden we tegen elkaar al konden we ons er weinig bij voorstellen. Maar wat weten wij er nu van. Bij de afgifte balie werd er tevreden in de twee dozen met tin en keramiek gekeken. Er werd een bierpul uit een doos gepakt en omgedraaid. 'Die is echt', zei een van de heren. De bak met Laafjes werd neergezet en de beste man begon helemaal te stralen en stapelde de Laafjes op in zijn arm. 'Die breng ik meteen naar de winkel', zei hij, 'Daar worden ze blij van. Die lopen altijd goed. Daar kunnen we samen wel 200 euro voor krijgen. Allemaal voor het goede doel'. 

Hoe vermoeid ik ook was, mijn dag was weer helemaal goed. Buiten het geld voor het goede doel is het ook fijn om te weten dat er mensen zijn die de spullen van Mam graag willen kopen. Die daar blij van worden. Ze werden bij Dorcas trouwens nog blijer toen we de tweede keer binnen liepen. Dit keer met de certificaten van echtheid van de Laafjes. Wie wat bewaart die heeft wat.. ;-)

6 opmerkingen:

  1. Dit zijn echte tropendagen voor jullie. Gelukkig ook met een lach.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Pffff zwaar hoor! Maar als het in harmonie gaat heb je al de helft gewonnen.. Succes en sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. het is al zo heftig en als het dan ook nog zoveel kruim kost ...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mijn collega haar moeder ligt in het ziekenhuis, ze is 93 en brak voor de 2e keer in een maand haar heup. Na de operatie werd ze per ongeluk bij iemand met griep op de kamer gelegd. Iets wat niet opgevallen was als de dochter van mijn collega niet op bezoek was gekomen. De volgende dag was moeder verplaatst zonder dat de familie het wist. Toen ze haar eindelijk gevonden hadden bleek dat moeder al een uur wachtte op iemand die haar naar de wc bracht, ze had al 2 keer gebeld. De derde dag kwam mijn collega op bezoek en toen ze aan moeder vroeg hoe het ging zei moeder , ik denk dat ik weer geopereerd moet worden, huh zei collega , waarom mama. Nou ik heb alleen rijstepap te eten gehad en geen warm eten. Bij navraag bleek dat ze dat vergeten waren en tja de keuken was inmiddels gesloten dus verder dan een magnetron maaltijd warm maken kwamen ze niet. We begrijpen allemaal dat er bezuinigd word in de zorg, maar dit is toch wel een triest relaas. Wat als deze mevrouw geen familie zou hebben die op bezoek komt en zij zelf niet in staat is om vragen te stellen?????

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar moet je niet aan denken. Zoiets mag gewoon niet gebeuren.

      Wat ik wel weet is dat de meeste zorgmedewerkers ook gruwelen van verhalen als wat jouw collega rondom haar moeder mee heeft gemaakt. Omdat dit niet is waarom zij ooit de zorg in zijn gegaan.

      Verwijderen
  5. Het is ook niet niks. Dan mag je best af en toe ontploffen. Fijn dat je moeders spulletjes goed terecht komen.

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!