zaterdag 7 juli 2018

Komt verstand met de jaren?



Ooit was ik een fietser van wereldformaat. Ik zeg bewust fietser want hoewel ik een racefiets had genaamd Sebastiaan (maar hij luisterde ook wanneer je Basje tegen hem zei) ben ik nooit een wielrenster geweest. Ik fietste lang en hard, maar nooit in zo'n spandex apenpakje. Met het verstrijken der jaren werd mijn fiets lust steeds minder. Iets met niemand hebben om mee te gaan fietsen en het heuvelachtige landschap rondom Sittard en zuidelijker motiveerde ook niet echt. Tenminste, mij niet. Met de komst van Zoon werd de fiets voor een paar jaar in ere hersteld. Ik heb wat kilometertjes, met Zoon als vliegenvanger voorop, door het Noord-Limburgse landschap afgelegd. 

Toen kreeg ik problemen met mijn bewegingsapparaat en bleek met name fietsen een crime. Al lopend omvallen is nu eenmaal minder pijnlijk dan al fietsend omvallen. Ik fietste alleen nog op de goede dagen wanneer het weer perfect was. Te weinig dus om mijn fietsconditie vast te houden, laat staan weer op te bouwen. Bovendien heb ik één probleem: Ik wil altijd de Tour de France winnen en gebruik altijd de hoogste versnelling. Leuk als je conditie hebt, een ramp wanneer de fietsconditie afwezig is.


In het jaar van de verhuizing naar Venlo kocht ik een zogenaamde stadsfiets en nam mij voor weer eens wat vaker te gaan fietsen. Om heel eerlijk te zijn, het kwam er niet van. Alleen in de periode dat Tegelen mijn werklocatie was is de fiets uit de schuur gekomen. Maar na een keer of tien meer dood dan levend die schamele 4,5 kilometer enkele reis afgelegd te hebben kwam het roze monster de schuur niet meer uit. Ik vermoed zomaar dat vriendin Q, die de fiets een paar maanden heeft geleend, er in die maanden meer kilometers mee heeft afgelegd dan ik in de overige acht jaar.

Met de grote verandering die er voor de deur staat had ik bedacht om, vanuit kostenbesparende overwegingen, de fiets weer van stal te halen. Goedkoop boodschappen (proberen te) doen is leuk, maar als je dan ook nog eens geen benzine verspild is dat nog leuker. Ik heb er sinds dat idee al twee ritjes op zitten. Gisteren eentje van een kilometer of vijf (met een wandeling en fotoshoot van de omgeving als onderbreking); vandaag eentje van een kilometer of negen. Ik ben in Tegelen de boodschappen gaan doen. De tocht van vandaag heeft mij een ding geleerd: Mijn conditie is een stuk beter dan een jaartje of vijf, zes geleden. Het was, ondanks tweemaal tegenwind, een makkie. Maar dat kan ook komen doordat ik nu fiets in plaats van probeer te racen en van die hoge, zware versnelling afblijf. Zou verstand dan toch met de jaren komen?

(Als toegift wat plaatjes van de fotoshoot (ten behoeve van een nieuwe header voor mijn website Sheschanginglanes.com)











6 opmerkingen:

  1. Dat van fietsen in de hoogste versnelling herken ik, wellicht dat ik nu wat last van mijn knieën krijg?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat zou kunnen. Maar hoeft niet. Ik bedenk mij ineens: is 1 of 3 de hoogste versnelling (ik vind drie, maar misschien is dat wel de laagste versnelling.. argghhh) .

      Verwijderen
  2. En dan lekker om je heen kijken! Zolang het niet te hard waait en niet regent is fietsen best fijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooie foto's heb je gemaakt. Hopelijk ga je het plezier in het fietsen weer een beetje terug vinden!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik fiets te weinig maar geniet er altijd van. De 1 na laatste foto zou ik nemen mooie diepte

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ben voorlopig voor de onderste gegaan. Iets met meer symbolisme... Maar de een na laatste is wel heel mooi geworden (Zelfs zonder filters en shoppen)

      Verwijderen

Reacties zijn welkom. Altijd!